Shake your banana

Wat doe je als je een bananenoverschot hebt vlak voor het weekend? Je maakt er bananenmilkshakes van!

In stukjes snijden....

Fijn malen met de blender...

Vanille-ijs erbij...

Feestelijke suikerrandjes aan de bekers maken...

En proosten maar!!

Workshop bonbons maken

1: chocolade smelten, 2: cupjes vullen, 3: decoreren

4: een kliederboel is onvermijdelijk, 5: verplicht onderdeel is dan ook vingers aflikken

 

6: bonbons in de koelkast zetten, 7: lange vingers in de overgebleven chocolade dippen

 

8: mooi inpakken en een kaartje eraan binden, 9: tadaaaa!

Friendly fire

Als ex-padvinder heb ik de nodige kampvuurervaring op mijn naam staan. Ooit heb ik zelfs een insigne verdiend voor 'verantwoord fikkie stoken'. Ik herinner me nog goed hoe leuk en spannend ik de kampvuurdagen vond. We leerden niet alleen hoe je een kampvuur maakt en brandend houdt maar ook wat je er vervolgens mee kunt en hoe je er op een veilige manier mee omgaat. Typisch Scouting, maar waarom zou dat op de BSO niet kunnen?

Vandaag besloot ik op de BSO een kampvuurmiddag te houden. Hout sprokkelen, vuurkorf regelen, voorzorgsmaatregelen treffen, de regeltjes doornemen met de kids en van tevoren deeg kneden. De meeste kinderen vonden het 'vet cool' en een aantal sloeg het vuur eerst vanaf een wat grotere afstand gade. We zouden ons eigen stokbrood gaan maken. Dat leverde nogal wat verwondering op: hoe kan dat nou? Simpel: je neemt een stok, kneed er wat deeg omheen, houdt het boven het vuur en dan is het een kwestie van draaien en wachten.

   

Natuurlijk kon ik het niet laten de kids kennis te laten maken met mijn favoriete kampvuuractiviteit: marshmallows roosteren. Zodra de broodjes klaar waren om af te koelen, werden de spekkies op de stokken gespietst en enthousiast boven het smeulende vuur gehouden. Al snel kwamen ze erachter dat marshmallows veel sneller klaar zijn dan broodjes dus na een paar zwartgeblakerde kleffe propjes gecreëerd te hebben, kwamen de echte lekkernijen tevoorschijn. Pletten tussen twee biscuitjes en smullen maar!

Niet spelen met je eten!

Ik durf te wedden dat elke PM'er het wel eens zegt: "zit niet te spelen met je eten!". Waarom mag dat eigenlijk niet? Gaat het eten dan niet snel genoeg? Geeft het rommel? Toont het kind op die manier geen respect voor zijn voedsel? Is het een fatsoensnorm? Mag eten geen feest zijn? Of zeg je het uit gewoonte en weet je niet eens precies waarom ("het hoort gewoon niet")? Wat de reden ook mag zijn, vraag je eens af of het echt zo erg is dat kinderen af en toe met hun eten spelen en het hoeft helemaal niet onverantwoord te zijn. Kijk eens waar je eigen grens op dit gebied ligt en vraag je af of je hem wilt verleggen.

Misschien gaat de slechte eter wel nieuwe dingen proberen en ontwikkelt hij zo zijn smaak. Misschien krijgt de tergend trage eten wel zoveel plezier in het nuttigen van de maaltijd dat het voortaan een stuk sneller gaat. Misschien wordt de sfeer aan tafel wel een stuk gezelliger of socialer. Wie weet leert de schrokker zo wel beter kauwen en bewuster eten. En stel je eens voor dat het kind dat steevast "kan ik niet" roept wanneer je hem een vork geeft nu ineens "zelluf doen!" zegt.


Ik moest vreselijk lachen om het "spikkeltjesworstmasker" dat me tijdens de lunch ineens zat aan te gapen met als gevolg dat twee minuten later alle kinderen met een plakje kaas of worst of zelfs een boterham met pasta voor hun gezicht zaten. Hilariteit alom. "Whooee ik ben het worstwezen!" klonk het. "Ik ben een kaasmonsterrr!". "En ik ben een gevaarlijk pastaspook!". Geschrokken sloeg ik mijn handen voor mijn ogen en vroeg me hardop af hoe we al die enge monsters konden weg jagen want ik werd er bang van. Daar hoefden de kids niet lang over na te denken: "we eten ze op, hier kijk, ik bijt zo zijn wang eraf, haha!". De bordjes waren binnen no time leeg en de kinderen hadden de grootste schik gehad. Op die manier vind ik spelen met eten helemaal niet verkeerd. Mijn grens ligt kennelijk wat verder weg, bij het smakken en met volle mond praten.

Er blijkt een hele markt gebaseerd te zijn op spelen met je eten. Na wat snuffelen op het internet had ik al snel een hele verzameling van leuke ideeën. Om even een tipje van de sluier op te lichten:

   

Hoofden versieren, een bouwplaats van je bord maken, puzzelen met je tosti.

 

Spaghetti-saurus, muzikale lepels, melkkoe.

Superlepel voor superkids, tic tac toast, Dracula op je ketchupfles.

Ninjakoekjes, cupcake-schedels (lekker eng voor Halloween) en slurpen als een olifant.

Bovenstaande producten vind je op de website van Perpetual Kid

Natuurlijk kun je van de lunch zelf ook makkelijk een (gezond en verantwoord) feestje maken. Bezoek de volgende website eens voor bakken vol boterhammeninspiratie: Funky Lunch. Vult de maag en voedt de creativiteit, verbeelding en smaakontwikkeling. In Engeland zijn er scholen die 'Funky Lunch Days' organiseren. Leuk!

 

Sushi-picknick

   

's Avonds organiseerden we een grootse picknick in een volkspark, iets wat veel Berlijners doen zodra de weersomstandigheden het toestaan. We hadden ook de directrices van de Grundschule en de medewerksters van de Lernwerkstatt uitgenodigd. Het was gezellig druk en onder het genot van verse sushi, fruitsalades en als toetje heuse Berliner bollen praatten we uitgebreid na over alle verschillende stage-ervaringen. Zo langzaam aan begonnen we ons steeds meer 'ein Berliner' te voelen. Toen de zon begon te zakken hadden we nog zoveel sushi over dat we met de schaaltjes langs groepjes echte Berliners gingen. Een initiatief dat enthousiast werd ontvangen. Bij zonsondergang begonnen er mensen muziek te maken en te jongleren en werd er gedronken en gelachen. We sloten de dag af in een fantastische sfeer.

   

Stilvoll schlürfen auf Sitzkissen

Vanavond stond er weer een gezellig uitje op de agenda. Na een korte avondwandeling langs de Spree (en het huis van Angela Merkel) kwamen we bij het voormalig Hongaars consulaat. Op de bovenste verdieping aangekomen moesten we onze schoenen uit en betraden we de sprookjesachtige Tadschikische Teestube.

       

"Tee trinken heißt die Welt vergessen"

Het was een heel knus, oosters aandoend zaaltje met gedimd licht, Tadschikische wandtapijten met heroïsche verhalen uit Centraal-Azië, lage tafeltjes en een heleboel gekleurde kussens op de grond. De Teestube, vol met oorspronkelijke Tadzjikistaanse objecten, is een geschenk uit Tadzjikistan. We namen deel aan de Samovar, een populaire Russische theeceremonie. De extreem sterke, bittere thee leng je aan met heet water uit een grote oosterse ketel. Vervolgens kun je er van alles in doen: suiker, marmelade, sucade, rumrozijnen. Bij elke kop thee wordt een glas wodka geschonken, ter neutralisatie van de smaak. Thee wordt hier niet alleen beschouwd als drankje, maar als medicijn voor lichaam en ziel. Aangezien ik een flinke kou had opgelopen, was dit een welkome verwennerij!

Na afloop zijn we nog wat gaan drinken in Clärchens Ballhaus en waanden we ons even helemaal in de jaren '30. Een imposant gebouw met een gigantische dansvloer waar de hele avond tango gedanst werd. Wat is Berlijn toch een verrassende en veelzijdige stad!

  

Kaspar Hauser Therapeutikum

De lunch vond vandaag plaats in 'ELLAS'; een bijzondere, biologische bistro in stadsdeel Mitte. Bijzonder, omdat de bistro geheel gerund wordt door mensen met een psychische beperking. Met de hulp van het Kaspar Hauser Therapeutikum wordt hen geleerd een zo zelfstandig en plezierig mogelijk bestaan op te bouwen.

De naam Kaspar Hauser staat voor de kracht van het goede in ieder mens. Kaspar was een raadselachtige Duitse vondeling. Na 15 jaar in een donkere cel geleefd te hebben, liet zijn bewaker hem vrij. Hij werd gevonden in Neurenberg, kon nauwelijks lopen of spreken en treurde om zijn houten paard; het enige bezit dat hij ooit had gehad. Hij was heel klein en hij leed aan epilepsie en katalepsie. Hij had de ontwikkelingsleeftijd van een vijfjarige terwijl hij al 16 jaar was. Een godsdienstfilosoof leerde hem lezen en schrijven, gaf hem homeopathische behandelingen en spoorde Kaspar aan een dagboek bij te houden. Zo fleurde hij langzaam op en vertelde hij zijn levensverhaal.

Serv waarschuwde ons van tevoren, er gaat wel eens iets mis maar over het algemeen is het eten er prima. Ik was benieuwd!

Links: Kasparbaum voor het woonhuis van Kaspar Hauser in Ansbach

Ik bestelde rode linzensoep en een kop Yogi thee want het was koud en aan de zakjes hangen altijd leuke spreuken. De medewerkers namen in opperste concentratie de bestelling van onze grote groep aan en niet veel later werd er geserveerd. De soep was formidabel, dat moet gezegd, maar mijn thee zag er toch ietwat opmerkelijk uit. Een grote kop met een dikke schuimlaag waar een theezakje in hing. Na een korte inspectie bleek ik cappuccino-thee te hebben. Hoewel erg origineel, was het niet te drinken dus ik bestelde toch maar een nieuwe kop thee (ohne Kaffee, bitte). De tweede poging was voorbeeldig en de spreuk op mijn theezakje maakte het helemaal af: "Ube dich im Vergeben".

Kinderkookcafé: pindakaaskoekjes

Wat heb je nodig?

125 gram zacht boter, 150 gram pindakaas (met stukjes noot), 200 gram bruine basterdsuiker, 1 ei (losgeklopt), 150 gram bloem, 1/2 theelepel bakpoeder, 75 gram ongezouten pinda's.
Een bakplaat of rooster, bakpapier, theelepeltje, lepel, mengkom, oven, uitsteekvormpjes, placemats. 

Hoe maak je pindakaaskoekjes?
Roer in de kom de boter en de pindakaas door elkaar. Voeg langzaam de suiker toe en roer goed. Voeg het losgeklopte ei toe en blijf goed roeren. Meng de bloem en het bakpoeder goed met de rest. Voeg als laatste de pinda's toe en kneed alles met je vingers tot een zacht deeg. Verdeel het deeg en laat de kinderen er koekjes van maken door met de hand vormen te kneden of figuurtjes uit te steken. 15 minuten in een voorverwarmde oven op 180 graden goudbruin bakken. Af laten koelen en smullen maar!