Puzzel-poef

Maak je eigen bank om op te chillen, puzzel erop los of gebruik de puzzelkussens als materiaal voor in de bewegingsruimte. Leuk, veelzijdig en uitdagend materiaal!

  

De 'puzzle pouf' van Matteria is niet goedkoop (€265) maar mocht je eens een financiële meevaller hebben dan is dit het overwegen waard, toch?

Het nieuwe blokstapelen

De bouwers zijn er dol op: blokken stapelen. Voor de echte liefhebber is er een soort blokken dat een extra uitdaging biedt: balancing blocks van Poketo. Ze zijn handgemaakt in Brooklyn dus ren in je enthousiasme niet meteen naar een willekeurige speelgoedwinkel want daar zul je ze helaas niet vinden. Jammer ook dat ze zo duur zijn (reken maar op $70 voor een zakje) maar ik vond ze te leuk om ze jullie te onthouden.

 

De blokken doen een beetje denken aan ruwe stenen. Die zou je natuurlijk ook kunnen verzamelen en gebruiken voor bouw- en stapelactiviteiten! 

How2talk2kids

Soms vind ik zulke leuke of interessante dingen (spelmateriaal, activiteiten en heel veel boeken) dat ik het jammer vind dat ik zelf (nog) geen kind heb. Wanneer een vreemde me vraagt of ik kinderen heb, antwoord ik vaak “ja, een stuk of tachtig”, want zo voelt het toch een beetje. Het zijn wel niet echt mijn kinderen maar het zijn stuk voor stuk wezentjes waar ik me verantwoordelijk voor voel en een bepaalde band mee heb. Zelfs al zie ik sommigen maar een paar uurtjes per week. Ze vormen een belangrijk onderdeel van mijn dagelijks leven. Een prima excuus voor al die leuke en boeiende dingetjes, toch?

Een andere manier van communiceren met kinderen

Voorbeeldje: het boek ‘how2talk2kids’ van Adele Faber en Elaine Mazlish. Een praktische handleiding voor effectief en respectvol communiceren met kinderen. De methode is ontstaan in de jaren ’70 en gebaseerd op de theorieën van klinisch psycholoog Haim Ginott. Hij benoemt een aantal vaardigheden voor opvoeders die ervoor kunnen zorgen dat het kind meer verantwoordelijkheid neemt voor zijn gedrag en leert om zelf oplossingen te bedenken.

 

• Ontken of negeer de gevoelens van een kind nooit.
• Alleen het gedrag wordt gezien als onacceptabel, niet het kind zelf.
• Depersonaliseer negatieve interactie door alleen het probleem te benoemen (“ik zie een rommelige kamer”) in plaats van te (ver)oordelen.
• Verbind regels aan dingen (“andere kinderen zijn niet om te slaan”).
• Afhankelijkheid is een voedingsbodem voor vijandigheid, laat kinderen zelf doen wat ze zelf kunnen.
• Kinderen moeten leren kiezen, in eerste instantie uit beperkte opties (“wil je vandaag je rode of je blauwe trui aan?”).
• Beperk kritiek tot een specifieke gebeurtenis en gebruik geen woorden als ‘nooit’ of ‘altijd’ (“je luistert nooit” of  “je knoeit altijd”).
• Gebruik geen woorden waarvan je niet wilt dat je kind ze herhaalt.
• Wanneer je houding vijandig is, zullen de door jou genoemde feiten niet overtuigend zijn voor het kind.

  

Dr. Haim Ginott (1922-1973)

Meer zelfvertrouwen en een positiever zelfbeeld

Ginott was naast psycholoog ook kindertherapeut en coach van oudergroepen. Hij leerde opvoeders om kritiek te geven zonder gemeen te worden, om te prijzen zonder een oordeel uit te spreken, om boos te worden zonder te kwetsen en om gevoelens te erkennen zonder die te beoordelen. Hij leerde volwassenen zo te reageren dat kinderen vrijwel automatisch meer op zichzelf gaan vertrouwen, waardoor ze een positief zelfbeeld ontwikkelen.

In dit boek staan elementen die doen denken aan de Solter-methode en ook de ik-boodschap van Gordon komt om ’t hoekje kijken. How2talk2kids werkt zonder straffen-belonen of time-outs. Het biedt alternatieven voor straf waardoor het kind leert dat bepaald gedrag bepaalde consequenties heeft. Belonen wordt vervangen door waarderen, belangstelling tonen en stimuleren. Er wordt veel belang gehecht aan duidelijke, veilige grenzen waarbinnen het kind autonomie en keuze heeft. En de opvoeder leert democratisch te zijn zonder toegeeflijk te worden.

Dankzij How2talk2kids leren ouders en opvoeders te communiceren op een andere manier, waardoor de relatie met het kind in positieve zin verandert. Ouders en opvoeders kunnen beter omgaan met negatieve gevoelens (woede, frustratie) van hun kind. Ze stellen grenzen en er is discipline, terwijl de relatie met het kind goed blijft en zich zelfs verdiept. Het kind neemt verantwoordelijkheid voor zijn gedrag en draagt zelf oplossingen aan. Hierdoor krijgt het kind meer zelfvertrouwen en een positiever zelfbeeld. Ouders ervaren een prettige verandering als ze de vaardigheden toepassen; het kind voelt zich begrepen.

Gekibbel en gesteggel 

Heleen de Hertog (moeder van 4 kinderen) is verantwoordelijk voor de Nederlandse versie van het boek. Deze maand is een nieuw how2talk2kids-boek verschenen: ‘broers en zussen zonder rivaliteit’. Heleen over how2talk2kids:

“Wat ouders nog kunnen leren? Ze kiezen vaak onbewust een kant. Als Thomas zijn kamer heeft opgeruimd, zeggen zijn ouders bijvoorbeeld: kijk eens Bente, hoe goed Thomas heeft opgeruimd. Ze denken dat ze Thomas complimenteren en Bente aansporen ook op te ruimen. In werkelijkheid benadrukken ze de rivaliteit tussen de kinderen. Voor kinderen lijkt het of ouders partij kiezen. De kern van de theorie is dat je niet zegt: stop met ruzie maken, maar dat je het probleem uitlegt, de gevoelens benoemt en de kinderen samen een oplossing laat bedenken. Als dat lukt hebben ze allebei een goed gevoel.”

Het moet niet gekker worden

Nog even over de time-out. In Amerika ('land of the free') is dit namelijk zo populair dat er een heel breed scala aan time-out producten op de markt gebracht is. Ik kon mijn ogen niet geloven...

 Zo zijn er allerlei matjes...

 ...en stoeltjes...

 

...en hele leuke stoeltjes (hier begrijp ik het dus even helemaal niet meer, waarom zou je een kind op een soort prachtige troon zetten als het een time-out krijgt?)...

  

...en krukjes met de tekst 'thinking spot' (moeten die de volwassene het gevoel geven dat het kind heus niet gestraft wordt en alleen maar hoeft na te denken?) en dan nog mooier: de naughty corner, een gezellig speelhoekje...

...en moderne snufjes zoals de naughtyclox, die voor het kind de tijd aangeeft die hij nog moet 'uitzitten' en door de volwassene op afstand bediend kan worden, zo kan bijvoorbeeld de tijdsduur aangepast worden en 'spreekt' het apparaat met een druk op de knop bepaalde boodschappen uit. De time-out pad heeft ook een timer en is gevoelig voor druk. Zodra het kind opstaat, 'zegt' de pad dat het kind nog niet op mocht staan en verlengt het automatisch de time-out. Ik heb zelfs een 'mobile naughty corner' gezien; een hypermodern, uitklapbaar hoekje dat je overal mee naartoe kunt nemen zodat je je kind overal apart kunt zetten. Als laatste voorbeeld de time-out teddybeer; een knuffelwekker die aangeeft wanneer de time-out voorbij is.

Ligt het aan mij of zijn ze nu een beetje aan het doordraven daar in het overzeese?

Niet spelen met je eten!

Ik durf te wedden dat elke PM'er het wel eens zegt: "zit niet te spelen met je eten!". Waarom mag dat eigenlijk niet? Gaat het eten dan niet snel genoeg? Geeft het rommel? Toont het kind op die manier geen respect voor zijn voedsel? Is het een fatsoensnorm? Mag eten geen feest zijn? Of zeg je het uit gewoonte en weet je niet eens precies waarom ("het hoort gewoon niet")? Wat de reden ook mag zijn, vraag je eens af of het echt zo erg is dat kinderen af en toe met hun eten spelen en het hoeft helemaal niet onverantwoord te zijn. Kijk eens waar je eigen grens op dit gebied ligt en vraag je af of je hem wilt verleggen.

Misschien gaat de slechte eter wel nieuwe dingen proberen en ontwikkelt hij zo zijn smaak. Misschien krijgt de tergend trage eten wel zoveel plezier in het nuttigen van de maaltijd dat het voortaan een stuk sneller gaat. Misschien wordt de sfeer aan tafel wel een stuk gezelliger of socialer. Wie weet leert de schrokker zo wel beter kauwen en bewuster eten. En stel je eens voor dat het kind dat steevast "kan ik niet" roept wanneer je hem een vork geeft nu ineens "zelluf doen!" zegt.


Ik moest vreselijk lachen om het "spikkeltjesworstmasker" dat me tijdens de lunch ineens zat aan te gapen met als gevolg dat twee minuten later alle kinderen met een plakje kaas of worst of zelfs een boterham met pasta voor hun gezicht zaten. Hilariteit alom. "Whooee ik ben het worstwezen!" klonk het. "Ik ben een kaasmonsterrr!". "En ik ben een gevaarlijk pastaspook!". Geschrokken sloeg ik mijn handen voor mijn ogen en vroeg me hardop af hoe we al die enge monsters konden weg jagen want ik werd er bang van. Daar hoefden de kids niet lang over na te denken: "we eten ze op, hier kijk, ik bijt zo zijn wang eraf, haha!". De bordjes waren binnen no time leeg en de kinderen hadden de grootste schik gehad. Op die manier vind ik spelen met eten helemaal niet verkeerd. Mijn grens ligt kennelijk wat verder weg, bij het smakken en met volle mond praten.

Er blijkt een hele markt gebaseerd te zijn op spelen met je eten. Na wat snuffelen op het internet had ik al snel een hele verzameling van leuke ideeën. Om even een tipje van de sluier op te lichten:

   

Hoofden versieren, een bouwplaats van je bord maken, puzzelen met je tosti.

 

Spaghetti-saurus, muzikale lepels, melkkoe.

Superlepel voor superkids, tic tac toast, Dracula op je ketchupfles.

Ninjakoekjes, cupcake-schedels (lekker eng voor Halloween) en slurpen als een olifant.

Bovenstaande producten vind je op de website van Perpetual Kid

Natuurlijk kun je van de lunch zelf ook makkelijk een (gezond en verantwoord) feestje maken. Bezoek de volgende website eens voor bakken vol boterhammeninspiratie: Funky Lunch. Vult de maag en voedt de creativiteit, verbeelding en smaakontwikkeling. In Engeland zijn er scholen die 'Funky Lunch Days' organiseren. Leuk!