toch lénte, 25 januari

Ik lig op mijn zetel onder mijn roze fleecedekentje. Mijn lippen zijn gilettescherp afgebladderd van het vele niezen en snuiten. Er borrelt een diepe hoest in me. Als ik zwijg, heb ik hem onder controle. Er is hier niemand, dus zwijgen is makkelijk. Maar ik hou er niet van. Gisteren alleen 10 minuten gepraat toen mijn moeder me belde, en bij de dokter en in een telefoongesprek naar school, om te zeggen dat ik niet kon komen. Ik ben normaal niet zo'n zwijger...

Buiten tekenen enkele bomen zich af tegen een grijs-grauwe lucht, het regent gestaag, al een hele morgen. Zwerm zwarte kraaien vliegt krijsend over. Vuilniswagens rijden langs, éven een oorverdovend lawaai in mijn straat, verder hoor ik niks, niemendal. Zie ik niks, niemendal. Rustige straat. Dat zegt iedereen. En mij bevalt dat.

Kijk even dichter bij het raam naar buiten. Dan zie ik het:

Gele bloempjes in mijn haag, de eerste voorbode van de lente. Die waren er gisteren nog niet. Denk ik.

Warme thee. En blij dat die bloemen er zijn. Ik word wel weer beter!

Ogen toe nu, dan heb ik minder hoofdpijn. 

Ik hoop dat jullie week er leuker en gevulder bij ligt dan de mijne.

Dikke virtuele zoen. Niet besmettelijk. Love you all.