Totaal onverwachts kwam je langs. Om me wat te vragen. Of ik een aantal vragen wilde beantwoorden, voor het een of andere magazine. Vragen over jou. Omdat ik je toch wel erg goed kende. Natuurlijk wilde ik dat graag doen. En we praatten heel gezellig. En ik was gelukkig. Ik was erg blij je te zien. Nog blijer dat ik je ergens mee kon helpen.
Je haalde later mijn uitgeschreven versie op. "Zoo éérlijk en uitgebreid hoefde nu ook weer niet," zei je. "Waarom niet eerlijk?" vroeg ik "Staat er dan iets in dat je stoort of dat niet waar is?" "Nee,"zei je "maar je verwoordt sommige dingen zo extreem." "Extreem slecht?" vroeg ik verbaasd. "Nee," zei je "slécht zeker niet...integendeel."
Plots maakten we ruzie over privacy. Ik kan me de aanleiding ervan niet herinneren, maar de discussie laaide meteen hoog op. Ik kreeg verwijten naar mijn hoofd, over facebook, over mijn blog, over wie ik ben en altijd wel geweest was. Dat ik niet deugde. Nog àltijd niet. Dat het stom was geweest om me iets te vragen en terug contact op te nemen.
En toen werd ik plots wakker. Vanmorgen ging ik naar de dokter; die onderzocht me en schreef me medicijnen voor. Ontstoken luchtwegen ( alwéér) en beschadigde stembanden. "Probeer niet te veel te praten deze week en rust uit, je ziet er vermoeid uit," zei hij. Op doktersorders zwijg ik dus. En slaap. Dromen zat niet écht in het dokterspakket. Maar ik doe het toch...
Gelukkig kan en mag ik nog wel mailen en schrijven. Ik lach graag als ik op facebook grappige commentaren lees, vind het leuk als ik lees waar mijn vrienden mee bezig zijn, erger me aan cryptische boodschappen waar ik bij denk "moeten we nu allemaal gaan vragen wat dit wel te betekenen heeft??" en een enkele keer schaam ik me omdat mensen zich in negatieve commentaren over anderen zo laten gaan dat ik me afvraag: is het écht nodig om anderen zo door de drek te halen? Met naam en toenaam? Ik had het er onlangs met Katrien, mijn verre vriendin uit Nieuw-Zeeland, over; zij denkt dat mensen zich niet altijd bewust zijn van de waarde en draagkracht van hun woorden. "Ze beseffen niet dat iedereen dat zomaar kan lezen, " zei ze.
Ik weet niet wat ik daarvan moet denken. Als je schrijft, wéét je mijns inziens heel goed dat iedereen je kan lezen, ... of het een goed idee is om je boosheid daar te ventileren? Ik denk het niet, nee. Ik probeer het daarom niet te doen.
Verder; de wereld draait door; er werd een manifestatie georganiseerd in Brussel om uit de huidige politieke impasse te raken. Minstens 34.000 mensen namen daaraan deel. De facebookgeneratie is vanachter zijn computers gekropen en komt op straat, hoorde ik. Mooi zo!
In Tunesië is het nog steeds niet rustig nadat president Ben Ali de wijk nam naar Saudi-Arabië. Vreemd dat ex-dictators vrijwel àltijd nog wel een adresje vinden waar ze met open armen worden ontvangen. In luxe. Voor gewone politieke vluchtelingen wil het wel eens anders lopen...
En in een luchthaven in Moskou vonden minstens 35 mensen de dood na een zelfmoordaanslag. Of was het een bomkoffer? Ze weten het nog niet precies.
De wereld is soms een hel.
En soms de hemel. Als je langskomt. En we gezellig praten. En we geen ruzie maken. Wààrom zouden we, trouwens? Maar nu even niet. Ik moet zwijgen. Doktersorders.
Ik droom graag over jou intussen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten