Op woensdag kregen we op school al een voorsmaakje van wat Groot-Brittannië is; er werd gedoedelzakt door collega Guido - collega's hebben vaak van die verborgen talenten- , in het Engels quiz gespeeld, gezongen, scrabble gespeeld, highlandgames, ICT-vragen omtrent onze bestemmingen werden opgelost en een groepje bereidde ook English Tea voor.
Iedereen zong ook " Land of Hope and Glory" mee...
Donderdagmorgen; vertrek om kwart voor zes bij de schoolpoort naar Calais. Voor sommigen is dat duidelijk net wat te vroeg...
Prachtig weer. We hebben een bijzonder helder uitzicht op Cap Blanc en Gris Nez. Happy memories :-)
De meisjes van 4 Handel-talen.
En van 4 Handel A. Voor velen is het de eerste overtocht en ook voor velen sowieso een eerste bezoek aan de UK. Ze verwachten er veel van. Ik hoor dat graag.
Reizen maakt mij gelukkig. Ik verleg graag mijn grenzen en begrijp niet goed dat het mensen afschrikt. Nog minder begrijp ik dat mensen bestemmingen afwijzen zonder er ooit geweest te zijn. Horizonten verruimen, of het nu naar Engeland, Griekenland, Italië, Zweden, Slovenië of Amerika is, mij maakt "anders" altijd nieuwsgierig...
Naar Engeland, hoor je, de snelheid en alle gemak van de Eurostar ten spijt, toch eens een keertje met de boot te gaan, vind ik. Uniek als het mooi weer is. In de trein zie je zowat niks, wat jammer is.
Dat wordt hier volop beaamd.
Lekker uitwaaien...
We naderen de kust.
"Wolken als in een prentbriefkaartje hé, mevrouw," zegt een leerling glunderend. "Yes indeed", zeg ik.
Met collega Julie en Mieke samen op de foto. Een Frans-Duits-Franse Entente Cordiale dus :-)
Dover Castle. Onze eerste stop.
Dover Castle, een uurtje later...
"Is dat écht vlees? " moet iemand weten. "Néé, seut, da ziéde toch!" wordt er geantwoord vooraleer ik nog maar naar adem kan happen. "Seut" is in, bij de gemiddelde zestienjarige, merk ik al een paar jaren...
Dan naar Canterbury. We zijn klaar voor een terras terwijl de leerlingen een zoektocht lopen en ongetwijfeld ook op een terras neerstrijken.
Big smile Vanessa. Feeling at home :-)
Chantal, Gerd en onze directeur, ook genietend...
Joke en Julie. " Joke is géén prettige naam als je Engels leert," zegt ze zelf. Ik versta dat ergens wel :-)
Guido trakteert met brownies...
Op wandel...
Chantal en Karine...
Avondeten in Pizzeria ZiZi...
En dan is het tijd voor ghoststories in een inmiddels verduisterd Canterbury...
Collega's in vreemde outfits, en vaak nog met vreemdere accenten...
Ik vermoed dat collega Guido voor Scotland Yard een aanwinst zou zijn...
Of Vanessa klaar is voor een godvruchtig leven als nonnetje in een klooster is een héél andere vraag...
"You look nice!" zegt de ober van het café als Julie haar pruik afzet. Tuurlijk!
Joke. Ook al onherkenbaar. :-)
Het is al lang na middernacht voor ik mijn bed zie. Vermoeiende maar leuke dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten