Soms is het een reclameboodschap van de plaatselijke frituur of vindt er ergens een uitverkoop plaats, dan weer valt er een promotie voor schoonheidsbehandelingen in mijn bus. Ook politici banen zich wel eens ongevraagd een weg tot in mijn woonkamer. Of er zijn die kleine briefjes, telkens héél slecht gespeld, van waarzeggers die mijn leven ten gronde kunnen veranderen. Ze vinden allemaal even snel een weg naar de doos met oud papier.
Vandaag haal ik een dubbelzijdig gekleurd pamfletje uit de brievenbus dat me intrigeert. Een man met doordringende blik staart me aan.
Documentaire, het fenomeen, Bruno Gröning, op (niet "in"! noot van Ils) het spoor van de "wondergenezer" schreeuwen grote letters mij toe en in een wat bescheidener formaat lees ik verder: " de sensatie van 1949 - nu weer zeer actueel: "Ongeneeslijk bestaat niet; God is de grootste arts!"
De Bruno Gröning-Vriendenkring meent mij een plezier te doen met me daarover te informeren. Op drie zondagnamiddagen, telkens van 13.00 tot 19.00 uur kan je in Antwerpen de driedelige documentaire gaan bekijken. "Vrij entree, er wordt een vrijwillige bijdrage gevraagd". Lànge films, denk ik meteen en onderdruk al meteen een verveeld geeuwen.
De tekst op de achterkant is te gek voor woorden. Het blaadje orakelt over de vele genezingen die Gröning tijdens zijn leven bewerkstelligde, maar ook nu, àlléén al bij het zien van de film, "vertellen toeschouwers hoe ze bij het zien van de film plots een kracht, een kriebelen, een stromen in het lichaam hebben gevoeld. De feiten spreken voor zich; genezingen van kanker, angina pectoris, reuma en osteoporose, maar ook van drugs- en andere verslavingen. Artsen bevestigen de successen!"
En zo gaat het enige langdradige alinea's door.
Ik vat het niet. Dat het in 1949, in een land waar men met de kater van een verloren oorlog zat, bij bepaalde mensen aansloeg, wil ik nog geloven, maar dat een charlatan die al in 1959 stierf nu nog aanhangers heeft, daar is mijn arme hoofd te klein voor. Wirklich!
Ironisch toch ook: "Zijn woord bant de ziekte!" en dan zelf maar 52 jaar oud worden. Daar verlies je toch in één slag àlle credibiliteit mee, zou je denken.
Als het niet zo'n verschrikkelijk tijdverlies was, ging ik eens kijken naar één van die voorstellingen. Gewoon maar eens om te zien wàt voor mensen hier geloof aan hechten. Het kriebelt. Zelfs zonder dat ik de "film die iédereen zou moeten gezien hebben" bekeek.
De man had beter een filmcarrière nagestreefd, lijkt me. Met zijn looks had dat in het Duitsland van de jaren 50 moeten lukken. Peter Alexander deed het... wat hij kon, kon Bruno ongetwijfeld ook.
Intussen is het, zonder de wonderlijke genezing door meneer Gröning, hier op mijn zetel wachten op betere dagen. Vanavond de resultaten van de bloedanalyse. Ik voel me vanmorgen een tikkeltje beter. Dat ligt niet aan het reclameblaadje lezen, maak ik me sterk, maar aan de medicamentjes op mijn salontafel. Doe mij maar de klassieke geneeskunde. En een portie liefde. Dàt geneest.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten