Ik kijk naar het nieuws en verbaas me over de bloemrijke taal ivm de jongste "revoluties" in Noord-Afrika: in Tunesië hadden we de "jasmijnrevolutie" zo leer ik. Terwijl ik me weinig bloeiende jasmijn kan herinneren als ik me de beelden van Tunis van de jongste dagen voor de geest haal. Brutale vechtpartijen, terreur op straat, dàt zag ik dan weer wel.
En als over president Moebarak van Egypte wordt gesproken heeft men het plots over "de laatste farao". Opmerkelijk. Bij mijn weten zijn er al een paar duizend jààr geen farao's meer.
Gék dat die man zich zo vastklampt aan de macht; je zou denken dat hij rijk genoeg is om ergens in het buitenland van zijn pensioen te gaan genieten. Ex-dictators vinden àltijd wel een plekje, toch? Als hij vanaf 1981 tot nu president was, heeft hem dat financieel waarschijnlijk géén windeieren gelegd. Aanblijven lijkt absurd en naïef. Ik zou willen weten wat Hosni drijft. Alleen "dom" kan hij toch niet zijn?
Ik was me er niet zo erg van bewust dat hij zo onpopulair was bij de bevolking; we kregen hem uiteindelijk alleen maar te zien als er onderhandelingen waren in het Midden-Oosten en dan werd hij door de westerse media in mijn ogen altijd voorgesteld als een man van de dialoog.
Toen ik in 1986 Egypte bezocht, zag ik veel portretten van hem; immens groot en met allerlei leuzes eronder die me bepaald militant overkwamen. Maar ik ging toen kijken naar de piramides en tempels en musea; met de man in de straat hadden wij als toeristen toen geen contact, op de gesprekken op de trein na. Die gingen niet over politiek; Egyptische mannen leken maar in één ding geïnteresseerd en staken dat niet onder stoelen of banken, alle "vroomheid" ten spijt. "You, me fucky-fucky?"
Kijk, na zo'n vraag kom je niet meteen toe aan diepgravende politieke en maatschappelijke discussies, wel?
Ik hoop voor de Egyptenaren dat Moebarak het snel afstapt. En dat er dan iets goeds in de plaats komt. Daar kan je voorlopig nog niet helemaal zeker van zijn he?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten