Klara haalde haar fototoestelletje uit haar zak. Zoals andere mensen in hun jaszak en dicht bij hun hart de foto van hun geliefde bewaren, zat daar bij haar een klein cameraatje, kleiner dan haar hand. Ze legde daar graag indrukken mee vast.
Dat had ze op de weg hierheen ook al gedaan tijdens een wandeling door de stad. Het leek vandaag een heel gek idee om foto's te maken, eigenlijk.
Statige huizen die worden gerestaureerd. Klara hield daar van. Ze ging wat dichterbij kijken om de tegeltjes boven de deur wat beter te kunnen zien.
De muur bladderde af als een oude landkaart. Maar Klara ging niet op reis.
Ze had vorige week telefoon gekregen. Moira Tsjerkessias had zich in het Engels voorgesteld en gevraagd wat de naam "Klara Vandenbussche" in de papieren van haar vriend Serge Merlevede deed. Klara was van slag door die vraag. Ze wist niet wie Moira was, maar hoorde al gauw dat het de vriendin van Serge was, de afgelopen zes jaar toch. En op haar beurt vertelde ze wie zij was. Zijn échtgenote, gedurende 18 jaar. En al twéé jaar éérder zijn vriendin. Moira was geschrokken, merkte ze. Ze had nooit van Klara's bestaan afgeweten.
Wie staat boven de wet? Serge? Met zijn vriendin niks over haar te vertellen? Klara begreep het niet. Ze luisterde naar wat de vrouw met rokerige stem aan de andere kant van de lijn haar vertelde. Op zoveel duizenden kilomters afstand. Moira had net 25 ongeopende wenskaarten gevonden. 12 om Serge prettige feestdagen te wensen. 13 om hem een gelukkige verjaardag te wensen. Ze vond ook 12 lijvige pakketten, eveneens ongeopend.
Nieuwsgierig had ze die pakketten opengescheurd om te kijken wat er in zat. De afzender bleek in alle gevallen ene Klara Vandenbussche te zijn. Waar ze nooit wat over gehoord had. Het bleken dagboeken te zijn. Maar uiteraard begreep zij niets van de taal waarin ze geschreven waren. Wel had ze vastgesteld dat er over élke dag tussen 2006 en 2017 iets geschreven stond. "Ja, dat kon wel kloppen, "had Klara hees geantwoord.
Klara's terras. Ze dacht na over wat Moira haar verteld had. Serge was dood. Hartaanval. Hij was 58 geworden. Twaalf dagen geleden was hij overleden. Vijf dagen geleden liep het telefoontje binnen.
Sindsdien had Klara maar weinig geslapen, maar weinig gegeten. Ze had zoveel vragen. Waarom had Serge haar post ongeopend gelaten, maar wel bewaard? Ze zou het nooit weten, ze zou het hem nooit meer kunnen vragen.
En inderdaad, élke dag had ze hem over haar leven iets geschreven; over alles wat ze deed en meemaakte, over hoe ze zich voelde bij het overlijden van haar ouders, nieuwtjes over mensen die ook hij kende. Nooit had hij wat van zich laten horen. Maar dat hij het niet eens had willen lezen, kwetste haar diep. Elk jaar tijdens de eerste week van januari stuurde ze hem haar lijvige jaarboek toe. Het sloot telkens af met dezelfde zin: " Dag lieve Serge, ik hoop je éindelijk dit jaar weer eens te zien. Ik mis je zo. Veel liefs, Klara"
Ingang. Klara stapte binnen.
Het plafond leek een gigantisch spinnenweb, dacht ze.
De lange gang riep nare herinneringen wakker.
Klara wandelde en keek. En allerlei herinneringen dwarrelden rond in haar hoofd.
( wordt vervolgd)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten