Ik had het eventjes druk, dus je moest een paar dagen wachten om te weten hoe het Klara intussen vergaat. Maar ze zit nog steeds op haar terras. De zon schijnt en ze denkt na. Er gebeurt niet veel. Klara's verhaal loopt al twaalf jaar kabbelend traag en ook daar komt vandaag geen verandering in, vermoed ik.
Er was niet veel dat Klara uit haar evenwicht bracht. Men vond haar altijd nogal onverstoorbaar. En met een wat ouderwets woord zou je haar "gelijkmoedig" hebben kunnen noemen.
Maar sinds een paar dagen was ze uit balans en kon ze zichzelf er met moeite van weerhouden om niet een paar mensen te gaan opbellen. Vrienden die ze, sinds haar breuk met Serge, systematisch uit de weg was gegaan. Dachten die mensen aanvankelijk "we moeten Klara wat tijd geven om op haar eentje de dingen op een rijtje te kunnen zetten", na een tijdje daagde het hen dat ze de banden met het verleden wilde doorsnijden, àllemaal en grondig. Ze wimpelde vriendelijk, maar toch zeer resoluut, uitnodigingen en bezoekjes af en omdat ze dat met zo'n halsstarrigheid blééf doen, vroeg op de duur niemand nog wat. Zo verdween ze geleidelijk uit agenda's, adresboekjes en gsm's en vervaagde ze voor mensen tot niet meer dan een herinnering. En zij vond dat prima zo. Ze wilde het verleden niet meer in het gezicht staren door mensen van vroeger op te zoeken. Ze kon het ook niet.
Vandaag was Klara Vandenbussche 56 jaar. Nog steeds een kokette verschijning voor haar leeftijd. Goed gekleed. Keurig gekapt: regelmatig liet ze haar grijzende haren bij de kapper bijwerken en dan verschenen weer de zwarte en onbedwingbare krullen van een tienermeisje. Uiteraard had de tijd in haar gezicht wel zowat alle sporen van het tienermeisje gewist, al had ze nog steeds guitige en alerte ogen.
Klara was op sociaal vlak een zelfverklaarde eenzaat geworden. Ze was correct tegenover haar collega's en probeerde een vriendelijke buurvrouw te zijn, maar ze liet weinig mensen toe in haar leven en sleet haar avonden het liefst op haar eentje met een goed boek. Ook nam ze haar oude liefde, de film, weer onder de arm en ging ze net als vroeger recensies schrijven. Daar was ze goed in ook. Ze bezocht musea en wandelde graag.
Een nieuwe vaste relatie vond ze niet, maar ze deed ook niet de minste moeite om een man te vinden die ze leuk en lief kon vinden. Dat hoefde niet meer.
Verder maakten twee of drie reizen per jaar, dat ze haar leven best "gevuld" vond.
De brief brandde in haar zak en ze las hem nog maar eens. Serge had hem haar gegeven toen ze een tweede keer opgeroepen werden om met hun handtekening de scheiding te bekrachtigen. Toen was er geen tijd voor een terrasje op de Bolivarplaats en verdween hij integendeel zo snel mogelijk.
Mét die brief waren al haar illusies en dromen ook in één keer de bodem ingeslagen. Want al liep de scheiding op dat moment, Serge en zij zochten elkaar steeds vaker weer op en gingen vaak samen op stap. Klara voelde zich langzaam weer verliefd worden op de man die zoveel moeite deed om haar nu te heroveren. Alleen begreep hij kennelijk niet goed hoeveel moeite het haar kostte om hem weer haar volle vertrouwen te schenken en zag hij niet hoe ver ze van elkaar waren afgedreven.
"Er zijn altijd mensen die het ook nà hun scheiding weer opnieuw samen proberen, " zei hij vaak en aan die uitspraak hield ze zich overeind. Ze leefde op hoop dat als hij haar kuste en dat nog eens herhaalde, het toch nog goed kon komen met haar leven. Met hun leven samen.
En toen was er die brief. "Met de handtekening die je net gezet hebt, blaas je een leven en een toekomst samen met mij op, " las ze huilend in haar auto. "Ik heb gewacht en gehoopt, maar dat doe ik nu niet langer." Hij vertelde in de brief dat hij een aanbod had gekregen om in Amerika aan de slag te gaan had aangenomen en binnenkort naar Seattle zou verhuizen. Klara las verder, snikkend, een uitgebreide analyse over hun relatie, huwelijk en wat er allemaal fout was gelopen. Zijn toon was zakelijk, net als als een soort van klinisch rapport. Vier bladzijden lang. Niet de toon die ze van hem gewend was. En zijn besluit was onwrikbaar, ook dàt begreep ze meteen. Niemand kende Serge immers zo goed als zij. Het was een afscheid en ze besefte het. Het adres van een postbus zou hij haar nasturen, beloofde hij, voor het geval er nog documenten op te sturen waren.
Klara rekende af en liep langzaam op het gerechtsgebouw toe.
(wordt vervolgd)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten