vreemde en interessante dingen: op wandel in 't stad, 16 januari

Grijze zondagvoormiddag. Maar tegen een uur of twaalf breekt de zon door. Hevig, fél, enthousiast en opruiend. "Naar bùiten, nù!!!" maant ze aan. Tenminste, ik hoor dat gonzen in mijn oren.
Vraag mijn tovenaar waar hij graag eens heen wil.
"Ik heb het begrip 'de Seefhoek ' al zo vaak horen vallen," zegt hij me... "Ils, waar ligt dat eigenlijk en kunnen we daar eens niet gaan wandelen?"

Ik moet eerlijk bekennen dat ik zelf maar een vage notie heb waar de Seefhoek begint en waar hij stopt, maar ik kan er wél heen rijden. Hoé we precies wandelen, dat zien we dan wel. Goed?
Ja, dat is goed...

Er woont véél volk in mijn stad. Van allerlei pluimage. En ik vind dat ok. Ik kijk graag. En ik vind het jammer dat mensen "bang" zijn als ze door mijn stad lopen. Het is namelijk geen warzone, you know....

Lange Beeldekensstraat. Vanuit dit huis met open ramen galmt héél erg luid Arabische rai de straat op. Vincent Van Gogh kon zich wellicht door die luide muziek niet zo goed concentreren bij het schilderen. Verblijfje hier was dan ook érg kort :-)

Een jonge voorbijganger kijkt even fronsend wat ik fotografeer. Néé, de gevel oogt in niks bijzonder. Ik zie hem denken: " Ik loop hier nu al jàren en die plaat was me nog nooit opgevallen. Vincent... in déze straat, tiens tiens..."

Er wordt hier handel gedreven in zowat àlle talen. Hoor geen woord Nederlands op deze trottoirs. Ergens begrijp ik wel dat het voor de "Vlaamse" mensen die hier twintig jaar geleden woonden als bedreigend of onaangenaam kan overkomen, maar ik zie ook leuke en fijne dingen aan "exotiek".

Ik heb aan de lijve ondervonden dat het met integratie, met contacten tussen verschillende gemeenschappen héél erg mis kan lopen, maar de idealist in mij wil er toch vooral de verrijkende en goeie kanten van zien. Ook al is dat soms moeilijk als je sommige moslimextremisten op tv aan het woord hoort. Of je als leerkracht als "hoer" wordt gezien omdat je als getrouwde vrouw uit werken gaat. En geen hoofddoek wil dragen. Omdat je aan dat soort van dingen geen geloof hecht.

En dan heb ik het moeilijk met het begrip "ruimdenkend". Als moslimmeisjes me zonder blikken of blozen zeiden: "Ha maar, ik màg tegen u liegen hé, gij zijt toch maar een heiden..." Toen ik me tegen zo'n uitspraken verzette, werd ik meteen "rascist" genoemd.

Kijk, dat bén ik dus niét. En ik wil het ook nooit worden.

Zijn er problemen, dan los je ze op. Dan praat je ze uit. Meer is er niet. Maar minder ook niet.

Wij spraken duidelijk een goe mondje Frans,... lang geleden à Anvers.

Ook de solden gaan internationaal.

"Onze volkskinderen" mogen hier niet voetballen, lees ik.

Chinese poort tegenover het Centraal Station doet vermoeden dat hierachter een soort van "hemelse stad" schuil gaat. De realiteit is iets prozaïscher; in de Van Wezembekestraat weliswaar véél Chinese en oosterse winkels, maar er is uiteindelijk maar één straat en ze is vérre van glamoureus of hemels.

Bijzonder? Ja, dat toch weer wel. Maar het mocht iets mooier.

Er heeft nog geen haan gekraaid naar de oprichting van deze poort. Ik vraag me af wat het zou geven als er in straten waar veel Turken en Marokkanen wonen een mini- Kaäba zou worden ingeplant, of een islamitisch ogende boog met Arabisch opschrift.

Wij meten in deze stad nogal eens met twee maten en twee gewichten, vind ik zelf.

Stripbeurs op het De Coninckplein. Dat ademt al flink zomers met al die standjes.

Tiny... wààr is de tijd?

Poster van Walter Van Beirendonck bij de bib Permeke. Ook open op zondag... dat wist ik niet.

En wat verkopen ze hier? "Schonen, kleiding, handtasen..." "Accessoires" hebben ze kennelijk opgezocht, dàt is zonder fouten gespeld. Het heeft tegelijk iets grappigs en iets triests, vind ik.

Lectuur over hoe je als jongere je lusten moet bedwingen en hoe je een goede moslimvrouw moet zijn... niks gekocht hier evenwel...

Meubels zoals ik ze niet echt gewend ben te zien.

De Seefhoek is ook de wijk van Willy Vandersteen. Her en der vind je daar sporen van. Ik was als kind helemaal gék van Suske en Wiske. Vooral van dié verhalen waar de teletijdmachine in voorkwam. Daar wou ik ook wel eens in. Maar wel terugkomen dan ook, hé!

Even genoeg van de drukte van de stad. Naar Linkeroever. Wandelen. Niet in de smalle straten waar de zon niet doordringt. Maar hier, waar er ruimte is.

Middenvijver heet dit "nieuwe natuurgebied".

Ik vind élke wandeling met Frederik bijzonder. Omdat hij het even fijn vind als ik. Omdat hij weet hoe ik geniet van dingen samen doen. Van weten "dit is goéd". Tijd en leven ervaar ik dan als een geschenk. Ja, vind dat dan maar mélig :-), ik trek me daar niks van aan...