afscheid, 15 januari

Mijn tovenaar en ik gaan vandaag naar de begrafenis van de papa van onze vriendin Sandra. Het afscheid is er zeker niet plots gekomen, maar maakt dat de zaak "makkelijker"? Ik dacht het niet.

Mijn vriendin treurt. Ze rouwt om het gemis van haar vader. Daar kan ik goed inkomen. Ze treurt ook om de manier waarop haar en haar familie gezegd wordt dat er afscheid moet genomen worden. De dienst in de kerk is immers de boodschap van de verrijzenis en niét een ode aan de overledene, zo wist de pastoor hen te melden, toen de inhoud van de viering ter sprake kwam. ZIJN teksten of géén.

Ik vind het erg dat dochters niet mogen kiezen met welke woorden en muziek ze afscheid willen nemen van hun vader. Dat moet liturgisch aan de "regels" voldoen, of de pastoor wil het niet. Ik kan daar met mijn simpele hoofd niet bij. Ik vind het arrogant en heel erg kwetsend. En het maakt me boos. Nog maar eens.

Nonno zong voor elk van zijn kleinkinderen, al was hij niet meteen een zanger:

Volare... oh, oh!...
cantare... oh, oh, oh, oh!
nel blu, dipinto di blu
felice di stare lassù.

E volavo, volavo felice
più in alto del sole ed ancora più in su,
mentre il mondo pian piano
spariva lontano laggiù,
una musica dolce suonava
soltanto per me...

Dat je bijna ruzie moet gaan maken, om dit liedje in de kerk gezongen te krijgen, omdat iedereen er warme herinneringen aan heeft, vind ik écht van de pot gerukt. Pastoor moet zich schamen.

Mijn hart gaat vandaag uit naar Sandra en haar familie.

Je verliest je vader maar één keer.

En je mag verdomme zelf kiezen wàt je op zo'n dag wil zeggen en horen. Toch????