Mijn woonkamer lijkt een alternatieve discotheek als ik vanmorgen nog met de slaap dik in mijn ogen beneden kom; in onze straat worden nieuwe huizen gebouwd en er staan voor mijn deur, voor zeven uur al, twee vrachtwagens cement te draaien. Een achttal oranje zwaailichten kruipen als een bende dolle spinnen over mijn zetels en muren heen, mijn kat zit verschrikt op tafel naar buiten te kijken en dan weer naar de snelle flitsen binnen. Halfgek van paniek is ze. Ik had me mijn morgen ook nét wat rustiger voorgesteld. Naar school dan maar. Poes mag binnenblijven. Zij blij. Op de hoek bij het kruispunt is vroeg op de morgen al een aanrijding gebeurd. Auto van de politie staat er geparkeerd, er worden getuigenverklaringen afgenomen, ook hier weer flitsende zwaailichten. Het hele kruispunt blinkt van het glas, er liggen kleine brokstukken, een spiegel verhakkeld op de grond, een wrak aan de kant. Daar is geen repareren meer aan...
Naar school dan maar. Ochtend kleurt verder rozig en onschuldig.
Korte lesdag, want het is woensdag. Naar huis, snel nog wat toetsen verbeteren voor ik met mijn moeder de wekelijkse boodschappen doe en mijn vader afzet bij de kinesist. Hij zucht en steunt. Praat nu ook anders; sinds kort is zijn voortand uitgevallen en hij wil absoluut géén tandartsbezoek. Ik vind het geen gezicht, maar bemoei me niet langer met dat soort van zaken...
Het is al moeilijk om me voor te stellen hoe een woensdagmiddag er ook al weer uitzag zonder deze routine.
Boom aan de overkant van de straat ziet er prachtig uit. Wat een kleuren. Mijn blik dwaalt van de Duitse toetsen al te vaak af...
En dit is mijn kaalslag-tuin, de Borneose jungle werd vakkundig vermalen en afgevoerd: tegen het voorjaar moeten er weer nieuwe planten komen. Planten die ik de baas kan en niet gaan "woekeren". Eigenlijk heb ik daar wel zin in, in een mooie, nieuwe tuin. Zo'n beetje verzorgd en "gecultiveerd" :-).
Mijn lief keek er de vorige week van op: "Zo brééd dat die is, jouw tuin... dat zag je niet echt meer, he?" zegt hij. Ik lach schuldig. Tuin lag er maanden symptomatisch bij zoals ik me in die jaren voelde. En als je je dan beter voelt, merk je... ook met de beste bedoelingen en goede wil; zonder zwaar materieel is er niks meer van te maken dan een tabula rasa. Opnieuw van de grond alles opbouwen. Een beetje zoals ik dat de afgelopen jaren met mezelf heb gedaan, zeg maar.
Connie Palmen.
Lieve Maïté, zodra ik het uit heb, mag je het lenen, beloofd ;-)
En " Back to the USSR".
Lijkt me interessant, maar niet per se makkelijk leesvoer.
Omdat ik dan toch maar geld aan het uitgeven ben alsof het niet op kan; een budgetplanner voor 2O12. Vroeger altijd nauwgezet bijgehouden. Dan jaren niet meer. Wil ik vanaf januari weer gaan doen. Me een beetje bewuster zijn van mijn uitgaven-patroon. Het is een ander leven als je alleen woont en alle kosten door jou alleen gedragen moeten worden. Ik ben dat jaren anders gewend geweest en heb er nooit één dag om gezeurd, maar vanaf het moment dat je gescheiden bent, moet je een beetje de tering naar de nering zetten en anders omgaan met geld. Het is zowat het enige dat me niét zwaar viel, maar ik wil er toch wat bewuster mee omgaan.
Net de online-kranten doorgekeken. Grappig stukje gevonden. Ge müt et mor is bezing.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten