Verlengd weekend in Hasselt. Met een vrijdagmiddagwandeling door Tongeren. Als kind, in het vijfde leerjaar denk ik, kwamen we ooit met de school naar Tongeren om het Gallo-Romeins museum te bekijken. Ik was daar helemaal wég van en bleef daar tegen mijn ouders maar over doortateren, onophoudelijk. Dat waren echter geen museumbezoekers en ze begrepen niet wat er zo boeiend kon zijn aan een hoop "ouwe stenen". Ik heb het altijd jammer gevonden dat mijn ouders mij nooit meenamen naar een museum, ik voel dat nog altijd aan als een gemis. Ik heb het gevoel dat wij alleen maar naar zee gingen, of naar de abdijen van Averbode of Tongerlo. Ik was nieuwsgierig naar méér en ben dat eigenlijk altijd gebleven :-)
Vandaag loopt er een tentoonstelling in het Gallo-Romeins museum die ik erg graag zou willen bekijken; sinds het begin van de jaren '90, legt prof. Waelkens van de K.U Leuven in de bergen van het zuiden van Turkije de stad Sagalassos bloot. Het was een stad met tempels, fonteinen, pleinen en reusachtige sculpturen van keizers en goden. Het museum in Tongeren toont een megaprojectie van de site en 238 topstukken die Turkije voor het eerst verlaten. Ik vind dat fascinerend klinken. In de drie eerste jaren van het middelbaar had ik het geluk les te krijgen van een zeer bevlogen lerares geschiedenis, dus ik weet dat ik het ook toen super zou gevonden hebben.
De tentoonstelling loopt nog tot 17 juni. Frederik en ik vinden tussen nu en dan zeker een gaatje om ze eens met ons twee te gaan bezoeken. Ik weet niet wat er tussen de vroege jaren 70 en nu allemaal veranderd is, maar tentoonstellingen over de Romeinen, de Grieken, de oudheid, worden door (een aantal) kinderen van nu al bij voorbaat "saai" bevonden. Ik betreur dat, maar loop tegen de grenzen aan van mijn bekeerijver. Zowel op school als in mijn privéleven huldig ik steeds vaker het principe: " Dàn maar niét."
Ijsje eten?
Ja, leuk, ... lékker.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten