1. Je krijgt bij het zappen op tv een hoop rommel te zien, dat is niet bepaald een publiek geheim. Op vrijdagavond renden we de veertig ( of toch zoiets daaromtrent) kanalen af en zagen onder andere op de Duitse tv een quiz. Niet langer dan 5 minuten bekeken, maar genoeg om te weten dat het einde van de beschaving toch in zicht is als we even niet oppassen. Op de andere Duitse netten trouwens: dolle carnavalsmuziek en dito sketches. Je vraagt je af of 11 november niet wat ingetogener zou mogen in Duitsland... Maar bon, de quiz... terug naar de quiz.
Hoe luidden de quizvragen? De kandidaten kregen filmfragmentjes voorgeschoteld die van achter naar voren werden gedraaid; je zag telkens vertraagde beelden van een hoop rotzooi die rondzwiepte in een blender en langzaam maar zeker weer z'n oorspronkelijke vorm aannam. Winnaar was diegene die uiteraard het snelst kon raden wat er precies vermalen werd. We zagen een porseleinen kopje verblenderen en een vijftal rode lipsticks. Boeiend. (geeuw) Prime time!
Wie iets gelijkaardigs wil zien, bekijkt deze link maar. Ik had alvast geen zin om er meer tijd in te steken om nog "leukere" beelden te vinden, sorry.
Maar er is ook nog een verblenderde golfbal in voorraad zag ik, voor de fans van het genre... :-)
En wij op school maar proberen om mensen niet verloren te laten lopen in de "wegwerpmaatschappij". Ils schudt ongelovig het hoofd. Micro Macro in de jaren 8O was al hemeltergend stompzinnig, maar dat ze met vergelijkbare bagger komen aanzetten in de eenentwintigste eeuw, ik vind dat godgeklaagd.
2. Ik keek met veel plezier naar het nieuws op zondag; feest in de straten van Rome omdat Berlusconi nu toch eindelijk opstapt. Zelden Italianen zo vrolijk geweten, of het moet bij een voetbaloverwinning zijn.
Zag op facebook deze foto ergens verschijnen met als titel " cultural differences". Doorzichtig "macho zijn" is misschien nog wel de onschuldigste kant van dit heerschap uit Italië, dacht ik daarbij. En wat verliest zo'n man nou? Hij zwemt nog altijd in het geld, neem ik aan. Ook dat is toch godgeklaagd?
3. De foto brengt me naadloos bij mijn derde punt. Op zaterdag was het vrouwendag. Dat dat aandacht verdient, vind ik niet meer dan normaal. Dat vrouwen vaak het slachtoffer zijn van partnergeweld, vaker dan wij misschien wel denken... ik juich het alleen maar toe als dat in de kijker wordt gesteld. Maar ik vraag me af of we goed bezig zijn met de terminologie die ik de hele middag op studio Brussel hoorde. Ik ben heus niet dom en begrijp het concept 'ironie'. Ik versta ook dat bepaalde woorden als "geuzennaam" in de mond kunnen worden genomen. Maar toch... ik val over "kutdag" en "wijvendag". Als ik bewondering heb voor een vrouw zal ik haar liever een "straffe madam" noemen dan een "topwijf". Sommige mensen vinden dat zeker reactionair. Maar dat kan me echt niks schelen; woorden hebben voor mij nu eenmaal een betekenis en vulgair, vind ik "vulgair", niks "mair" :-) Kreeg op facebook met mijn "verontwaardiging" toch prompt zeven medestanders. Hoera :-)
4. Gelezen: een interview met Connie Palmen naar aanleiding van het verschijnen van haar boek : "Een onbarmhartig jaar". Ze beschrijft daarin hoe het was/is om te rouwen om een geliefde die er niet meer is. Haar geliefde, de politicus Hans Van Mierlo, overleed een jaar geleden. Is het exhibitionistisch om lezers te laten meekijken in wat je na zo'n overlijden voelt en meemaakt? Ik vind van niet.
Ik ga het boek lezen, want het interview heeft me geraakt. Maar dat was al wel eens eerder het geval toen ik iets van Connie Palmen las.
Afscheid nemen van het verleden is hard en moeilijk. Ook al vallen er soms géén doden. Voor mij is het elke dag slikken en toch weer doorgaan. Niets weten, niet zien, geen contact, ... het went nooit.
5. Dit weekend vaak naar mijn lief gekeken en telkens bedacht: "Wij zijn zielsverwanten."
Ik ben weer klaar voor een nieuwe werkweek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten