" En wie zijn volgens jou dan de beste voetballers, wie vind je écht goéd?" vraag ik hem.
"Rijmenam en de nationale ploeg van Kazachstan!" antwoordt hij zonder aarzelen of verpinken.
"Ha... juist, ja... ik ken niet zoveel van voetbal..." stuntel ik.
Hij kijkt me meewarig aan... "Dat weet nu anders toch wel iéderéén, "blinkt het in zijn ogen.
Ik was gisteren bij Simeon en Hilde.
Simeon van Rijmenam, maar toch ook nog voor een heel stuk uit Kazachstan.
Hilde uit Rijmenam, "you-can take-the girl-out-of-Antwerp-but-never-Antwerp-out-of-the-girl", and still very much a London girl.
Ik verwonder me er altijd over dat zoveel mensen steeds maar zeggen dat een film of een boek zo'n indruk naliet dat ze "er kapot van waren", "niet van konden slapen".... zélden hoor ik dat zeggen na een gesprek dat ze hadden met iemand, face to face. Terwijl dat in mijn ogen méér raakt, méér naar het hart grijpt, dan welk boek, dan wélke film ook. Enfin, dat bedenk ik wanneer ik naar huis rijd.
"Ik had een gezellige avond, écht," zegt Hilde me. Wel, ik ook. Vriendschap is mooi, oud, nieuw of opnieuw...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten