Soms
drukt "missen" zo op me dat ik niet kan slapen.
Dan lijkt er iets om mijn maag te zitten dat alsmaar strakker wordt dichtgesnoerd.
Tot het fysiek écht pijn doet.
Dan malen mijn hersenen tot ze kraken.
Dan schuurt mijn keel en slikken schraalt.
Dan flitsen er alleen foto's van lang geleden aan uit aan uit aan uit aan uit.
Droom ik nacht na nacht na nacht, altijd fijne dingen over vrienden van vroeger.
En dan word ik wakker.
En bén ik wanhoop.
Kan wel 1OOO keer zeggen dat ik nooit opgeef met "hopen".
Nooit de moed verlies.
Mijn "best" doe... om "goed" te zijn.
Opdat je het éindelijk ook eens zou opmerken.
Maar wat als je niet eens wil kijken?
Dan geloof ook IK het niet meer.
Soms.
Dan schreeuwt en brult en tiert en scheurt, rijt en klauwt het in mijn hart.
En is er geen troost.
Alleen,.. ik weet, "het luwt wel weer. "
Een beetje toch.
En dan gaan we door.
Ik bouw, ik timmer aan de weg.
Een nieuw, een ander leven.
En dat is goéd, geloof me.
Ik twijfel niet aan wat ik nu "beleef".
Ik geniet van élk goed moment, zo intens,
dat kan je niet geloven... écht.
Maar hoe bouw je als je fundamenten losgeslagen werden?
Anderen lukt het,... breken met hun verleden.
Vergeten. Tabula rasa.
"En avant en geen geknies."
Mij niet.
Zeg alsjeblief nooit "wij blijven altijd vrienden", tenzij je het meent.
Ik heb soms heel, héél veel pijn.
En ik krijg het niet eens uitgelegd.
En néé, even voor alle duidelijkheid, met zelfmedelijden heeft het niks vandoen.
Het is gewoon een ziekmakend huilen binnenin.
Liefde dus.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten