Geraardsbergen, 19 juli

Ik begin te geloven dat ik een heel apart kind was. Ik hield toen ontzettend van uitstapjes en "rondtoeren", dingen gaan bekijken, toeristische boekjes verzamelen, lezen, prentjes uitknippen... kijken, vooral kijken...

Daar zijn vandaag weinig kinderen nog voor te porren, merk ik. 

"Saai..." hoor ik dan. 

"Vreemd..." denk ik dan. 

In feite ben IK in elk geval nog niks veranderd. En mijn tovenaar vindt dat kennelijk fijn. Hij laat me de streek zien waar hij is opgegroeid en waar ik gemeenteborden ontdek waar ik nog nooit eerder van hoorde: Edelare, Volkegem, Kerselare, Mater, Ename (ken ik wel), Sint-Blasius-Boekel (in mijn oren klinkt dat komisch, ik weet niet hoe dat bij jou zit), Sint-Maria-Horebeke (hier was ik al eens eerder en ik heb er fijne herinneringen aan), Schoorisse (wat je als "Schuusse" hoort uit te spreken, leer ik), Rozebeke, Elst, Nederbrakel (ja, De Crooland), Parike, Deftinge, Zarlardinge en Goeferdinge. 

Het kerkje van Sint-Maria-Horebeke.

De Vlaamse Ardennen.

Ingeslapen dorpjes. Kasseien. Hellingen.

En dan Geraardsbergen.

Waar élk straatnaambord ook in het dialect wordt weergegeven. Voor mij klinkt het erg exotisch.

Ik hou van de tegeltjes uit de jaren 5O.

"Geraardsbergen." zegt Frederik. "Gramont" zegt zijn papa.
Flirten met de taalgrens doen we vandaag.

Geraardsbergen gaat er prat op dat zijn Manneke Pis ouder is dan dat van Brussel.

Persoonlijk vind ik deze faun onderaan in de fontein een pak vermakelijker dan die wildplasser.

Déze dus.

Het is nauwelijks druk te noemen in Geraardsbergen, maar wielertoeristen zie je uiteraard overal.

Het stadhuis.

Kasseien.

De zon schijnt zowaar een paar uur hier.

Alle cafés hebben iets dat naar de wielrennerij verwijst, zo lijkt het wel.

Flink hellende straten.

De hooiweg is de aanloop naar de Muur. Ik heb daar al zo vaak over gehoord en er beelden van gezien, dat ik hem nu ook wel wil beklimmen ook. 

Stadspark op de helling.

Dat beeld hadden we al van vér zien blinken.

Ik begrijp niet hoe je als fietser op deze helling overeind kan blijven, maar ik zie het een paar mensen wél doen, de beklimming van de Muur. Réspect!

Wij bereiken de kapel bovenaan inmiddels al lopend.

Nog een paar meter hoger dan de kapel.

Fijn uitzicht heb je hier.

Er worden druk ervaringen uitgewisseld over hoe het was om hier naar boven te rijden.

Wéér een nobele, moedige poging. 

Frederik en ik kijken toe vanop een terrasje.

En dalen dan weer af.

Leuk en gezellig stadje, vond ik.

Bij de grootouders wordt er een late verjaardagstaart gegeten en ook de mattetaarten die wij uit Geraardsbergen meebrachten. 

Daarna... is er Tour de France...