Theater aan Twater, 24 juni

Een mens is blij als hij na een lange dag van delibereren, cijfers, attitudes en toekomstmogelijkheden van leerlingen bespreken 's avonds dan eens iets ontspannends kan doen. Dat kan ik met volle overgave want intussen zijn al mijn elf "examenklassenpakken" verbeterd geraakt. Dat ik nu niks meer te verbeteren heb tot september overvalt mij als een bijzonder exotisch bevreemdend idee, maar het zal ongetwijfeld gauw wennen.

Ik spoed me na de laatste klassenraad naar huis; net nog even tijd om iets anders aan te trekken en dan rijd ik naar Boom voor mijn jaarlijkse afspraak met 'Theater aan Twater', nu aan zijn zesde editie toe. Het heeft de hele voormiddag als zot geregend, in de namiddag kwamen aarzelend wat opklaringen aanzetten, maar nu het zeven uur is... volop zon. Had ik niet voor mogelijk gehouden. 

In Boom afgesproken met Sandra. Parkeer mijn auto en wandel naar de Rupelkaaien. Sandra en ik zullen de acts van vanavond "kritisch" bekijken :-)

 Een andere criticus is mij voorgeweest en liet zijn mening ongezouten achter op de kaaimuur. "Onbekwaam". Tja... "Vox populi" zou Bart De Wever ongetwijfeld zeggen.

De oevers van de Rupel. Vaste locatie van 'Theater aan Twater'.

Voor mij uit zie ik plots twee zotte dozen vrolijk springen en huppelen. Zij maken reclame voor de film "Zot van A" die hier morgen in openlucht wordt getoond. Leuk initiatief. Fijne dozen ook!

In mijn hoofd hoor ik plots Raymond van het Groenewoud: "Trek me uit de Vlaamse klei, geef me een drummer en maak me blij. En geef me vuur, nee geen lucifer natuurlijk, maar passie élk uur." Ik neurie vrolijk verder en huppel verder de kade af.

Het Catchkampioenschap van de Rupelstreek.

Muziek!

In Las Vegasstijl kan je hier trouwen...

Rare pastoor. Doet zijn werk nochtans goed!

En het is aanschuiven...

Tarieven nétjes uitgehangen...

Eerste act die ik zie: Mister Marcus. Uit Oostenrijk. Zoekt in het publiek helpers. Vier in totaal. Om zijn eenwieler vast te houden.

- "Hold on tight! What's your name? "

- "Luc!"

- "And yours?" vraagt hij aan nummer twee. 

- "Luc!"

-" And you?"

Nummer drie en vier voelen zich, allicht niet gehéél naar waarheid, geroepen om eveneens Luc te heten en dan gaat de act van start. Mister Marcus beklimt zijn vier meter hoge éénwieler. Man heeft een geweldige mimiek, vind ik.

Jongleren...
Ik vond dit cool om te zien!

Om je een idee te geven...bekijk:
http://www.youtube.com/watch?v=AF_htbDe5tA

Vervolgens  rolt "Joplada Jopladi" binnen. Aftandse Lada met een zonderling dak.

Dak met trampoline namelijk...

En ook onder de motorkap zit een trampoline. Leuk idee, maar Sandra en ik houden niet zo van de timing van deze artiest. Alles wordt veel te lang uitgesponnen (traaaaaaaag) en na een tijdje dwalen je ogen af om te kijken wat er elders gebeurt. Met wat meer vaart is dit een bijzonder goeie act, want wel heel origineel. En die kerel kan heus wel wat ook!

En wat gebeurt er dan elders? 

Ha, de zonderlinge Kazoofanfare "Moed door Volharding" komt bijvoorbeeld voorbij en nog uren later davert "Rosamunde!" door je hoofd... Enfin, bij mij toch :-)

Caravan van "De Streekkrant".. bezet door "Moed door Volharding"... Mannen maken een hoop lol en zijn fun om te zien en horen...

Sandra en ik wandelen verder wat langs de kaaien. Oude pakhuizen. Prachtig.

Op tijd terug om naar Steven Luca Groenen te kijken. Hij brengt een heel eenvoudige act: "François Blanc" heet zijn handpop en dat is een schilder. Die maakt portretten van de omstaanders, overlegt met Steven hoe het allemaal verder moet... meet, ... peinst... zweet en zoekt naar inspiratie...

Vind ik heel mooi. Ook Sandra is hierover in de wolken.

Kindjes luisteren ademloos. Goeie barometer over het algemeen...

Ze worden ook uitgenodigd om mee te komen doen. En vinden dat heerlijk. Mogen op aanwijzing van François schilderen, moeten de vloer schoonvegen... Steven zit daarbij wat ongeïnteresseerd rond te kijken. Interactie met zijn pop én met het publiek is super.

Een meisje wordt uitgestuurd om iedereen zijn schoenen te gaan beschilderen. Geweldig hoe dat kind haar taak ter harte neemt :-)

Op het einde van de promenade gaan Sandra en ik even later kijken naar Wazofol uit Frankrijk. De wanhopige Pascale is haar geliefde Johnny kwijt. En gaat werkelijk alle moeite van de wereld doen om hem terug te vinden.

De klok draait woeste rondjes, maar Pascale blijft zoeken en zingt daarbij ook nog eens...

Het festival is hélemaal gratis!

Prachtig. Ik heb hier erg van genoten...

Wil je het ook eens zien?
Bekijk: http://www.youtube.com/watch?v=jm5bIwIGQNg

Intussen valt de avond en de nacht op het Heldenplein.
Ron Jaluai zorgt voor sfeer met zijn lichtparasols en zeepbellenmachine.

Zag ik al eens eerder hier in Boom: Mario, Queen of the circus!
Geniet mee; zo zag je "jongeleren" zeker nooit eerder.

http://www.youtube.com/watch?v=rQEXNjibkqM

Bijzonder "strak" in het pak, die Mario... :-)

Sandy uit het publiek mag mee op de éénwieler.
Bijzonder geslaagde act.

Bij het water zien we plots lampen in rijstpapier als ballonnen wegvliegen. Heel erg mooi. Als de nacht valt hou ik van poëtische dingen en vuur. Mooie muziek erbij...

En een danseres op het water...

Lampionnen, klaar om op te stijgen...

Het duo Keelan en Charlotte danst de nacht in. En is in een halve seconde van outfitje gewisseld, je houdt het niet voor mogelijk wat je ziet... oordeel zelf...
http://www.youtube.com/watch?v=Wf6BXiMlct8

Dan moet iedereen aan de kant voor het vuurslotspektakel." Bängditos, The guardian Angels"...  Vooraleer alles veilig is, duurt het wel even. Maar Sandra en ik zitten ook op een fijn plekje op de trappen.

Happy :-)

Brandweerwagen komt voorrijden. Iedereen reikhalzend kijken.

Het is een risico, vind ik, om humor over te laten aan Duitsers... dat zeg ik, goed wetend dat elk cliché een uitzondering in zich kan dragen. Maar voor vanavond toch niet... 

De act kon mij  niet boeien; veel over en weer gerij met de wagen, veel over en weer geschreeuw, veel over en weer geloop... Vuur, ja, natùùrlijk. Mensen in het publiek werden natgesproeid... 

Voor mij mag humor wat subtieler. 

En zoals al eerder gezegd, ik word op zo'n moment van de avond liever ontroerd dan dat ik brullende Duitsers die elkaar met vuurpistolen achter elkaar zitten ga bekijken. In strings, nota bene... Maar dat is een kwestie van smaak natuurlijk, want ze krijgen wel een overdonderend applaus van het Boomse publiek. Dus er zijn een hoop mensen die wél van de Bängditos houden...

"Subtiele" humor is dit evenmin om af te sluiten op het Heldenplein. "Nigel Williams, de man die stand-up comedy op de kaart zette!" wordt hij hier aangekondigd. Ik zal dat zeker niet tegenspreken, maar wordt niemand het ooit beu dat je zo gauw er "wijven" en "poepen" wordt gezegd, je dat meteen hilarisch moet vinden? 

Veel van mijn vrienden vinden Nigel geweldig en ik hoorde ook al wel eens een fragmentje dat ik leuk vind, maar in mijn ogen doet die man al jaren steeds maar weer hetzelfde... humor mag en moet vernieuwend zijn, zeg ik, nu even héél érg stréng misschien. Of ik word gewoon een ouwe zeur.. kan ook... 

Laatste twee acts was Ils dus niet zo wild van, maar verder... een heerlijke avond in subtiel en subliem gezelschap. Alle lof voor de Kaaimannen van Boom die dit organiseerden. En een kus en dank je voor één Kaaiman in het bijzonder. Ik kom volgend jaar weer hoor, Patrick!