Je gunt het de één al wat meer dan de ander, daar staan blinken op het podium, ik zeg dat maar eerlijk. Om de simpele reden dat de één er wat meer voor geknokt heeft dan de ander, aangenamer en beleefder was in de klas. Dat aanvoelen is "des mensen", mag ik hopen. Ik ben geen automaat, sympathie en antipathie kan je niet dwingen. Dat is bij hén, en vaak veel duidelijker, ook zo.
Gisteravond was het bij ons op school proclamatie van onze zesdejaars. Er staan dit jaar bijzonder veel geslaagden op het podium. Collega's en ik zitten ver achteraan in de zaal, maar ook van op die afstand stralen die "kinderen" dat de bliksems buiten er naast verdwijnen. En dat is zonder meer "schoon".
Ik kan me met de beste wil van de wereld mijn eigen proclamatie niet meer voor de geest halen. Ik geloof niet eens dat dat bij ons op school gedaan werd; gewoon je eindrapport mee en een kaartje van zuster directrice... zoiets? Ik weet wel dat ik veel plannen en dromen had toen. Vooral blij was de school achter me te kunnen laten, waar ik té veel vakken niet interessant vond. Om te gaan studeren wat ik écht wilde; Nederlands en Duits. Vooral géén wiskunde, wetenschappen, aardrijkskunde en Frans meer. Ik zou journalist worden en veel gaan reizen. Ik zou tijdens mijn studie de man van mijn dromen ontmoeten en met hem twee of drie kindjes hebben. We zouden dan minder gaan reizen, maar intens gelukkig zijn.
En dat loopt dan toch even anders.
Ik kijk naar mijn oudleerlingen en vraag me af hoe het hén in hun leven zal vergaan. Een aantal van hen zie ik met de typische jeugdige arrogantie, die ik soms nog wel sympathiek vind ook, tegen een ontzettend harde muur opknallen van "te-hoog-gegrepen" studierichtingen. Bij anderen denk ik, doé het dan, wéés niet zo onzeker, JIJ kan het wel. Aan veel van die "kinderen"-al zien een hoop er helemaal niet zo "kind" uit in die sjieke jurkjes en dito pakken- heb ik leuke herinneringen. Denk niet dat er veel zijn die beseffen hoe het is om voor de klas te staan en tijd met hen te delen. Ik zie dat op één september altijd als "fijn" en "positief". Ik raak er enorm door gefrustreerd als het "niet klikt". Omdat ik vind dat dat niet hoeft als je maar "redelijk" bent... en dat die "redelijkheid" van twee kanten moet komen, besef ik maar al te goed.
"Ceremonie" is mooi, buiten is er achteraf receptie. "Afscheidsbabbeltjes" en felicitaties. "Mogen we vanaf nu Ils zeggen?" moet iemand weten. Ja, graag zelfs. "En mag ik vanaf nu op uwe Facebook?" Vanaf nu wél ja,... graag zelfs :-)
Ik volg graag hoe het verder gaat namelijk. Er zijn leerlingen waar ik echt van hou.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten