Mijn vriendin Sandra en ik hebben het er wel eens vaker over; zij noemt het "de guilttrip", ik noem het "de terreur van de derde leeftijd". Die term heb ik niet van mezelf trouwens, maar van mijn huisdokter, die vindt dat we dat fenomeen soms hardhandig moeten afblokken. Waar ik het dan bijzonder moeilijk mee heb, want oudere mensen kunnen zo dwingend zijn dat het schuldgevoel dat ze je aanpraten als je hun wensen niet meteen invult, joùw plezier bij voorbaat toch bederft. En meestal zwicht ik dan toch.
Ik verklaar mij nader.
Gisteravond zit ik nauwelijks samen met mijn lief liefjes en vooral heel gezellig te scrabbelen of ik krijg telefoon van mijn vader. Mijn moeder is de dag tevoren (nog maar eens) met de fiets gevallen -ik heb daarover gisteren al uitvoerig verslag aan de telefoon gekregen- én die fiets moet nu dringend gerepareerd worden. Drrrringend!
" Goed," zeg ik "ik breng hem morgen wel naar de fietsenmaker. Ik kan er nu -op zondagavond en vanuit Hasselt- immers weinig aan doen." Hoe laat ik dan wel langs zal komen, moet hij weten. "Er staan 's morgens altijd lange files richting Antwerpen, paps," zeg ik "ik vertrek hier na de ochtendspits tegen een uur of tien en dan ben ik zeker bij jullie tegen elf uur." Hij zucht. "Elf uur pas???" antwoordt hij. Op dat moment begint mijn moeder luid op de achtergrond te schreeuwen dat tegen dan haar fiets al lang bij de fietsenmaker zal staan, al moet ze hem er op haar knieën heen slepen. "Misschien lukt half elf ook wel," zeg ik " die winkel gaat toch pas open tegen tien uur he? Als die op maandag al open is... véél winkels sluiten op maandag hé?" zeg ik. Mijn moeder gaat volledig door het lint want ze aanziet dit als "manifeste onwil" om te willen helpen. Haar fiets kan ze geen halve dag missen, dat is haar "heilige koe"... etc etc etc..."Bljft gij maar rustig in Hasselt als ge niet wilt helpen, wij zullen onze plan dan wel trekken, ons mama wil naar de fietsenmaker tegen half negen!" krijg ik te horen.
En dan leg je geduldig uit dat dat vroege uur totaal geen zin heeft, want dat een fietsenwinkel geen bakker is die voor dag en dauw opent. Dat je zeker wil helpen, dat je tussen half elf en elf die fiets zal wegbrengen en als hij klaar is hem zal gaan halen. Aan de andere kant van de lijn zijn twee mensen blijkbaar potdoof voor rede. Wanhopig word ik daar van.
Dus sta ik vandaag op in Hasselt en rijd toch maar tijdens de volle ochtendspits naar Antwerpen. Sandra zegt in zo'n geval: "Het schuldgevoel begint de kop op te steken. Ik leg uit dat dat niet zal pakken. Dat ik daar niet van hou. Dat we allemaal récht hebben op ontspanning en een eigen leven. Dat het niet onze taak is om het leven van onze ouders te leiden..."
En ik voel precies hetzelfde, maar plak niettemin bijna twee uur in de file om "vroeg" in Antwerpen te arriveren. Voor die fiets. Omdat "schuldgevoel" toch wél pakt... en het me inwendig enorm enerveert dat ik er wéér aan toegeef... (en ik weet dat het bij mijn vriendin nét zo is)
Daar stap ik de keuken binnen. Ma en pa aan de ontbijttafel. Gunnen me nauwelijks een blik. Mijn moeder zegt haast triomfantelijk: " Ha, bén je daar? Vanmorgen om vier uur heb ik een taxi kunnen bellen, uw vader is gevallen en heeft zijn schouder gebroken. Misschien moet het wel geopereerd worden volgende week." Ik krijg een verward verslag van hoe dat dan wel is kunnen gebeuren. Krijg er kop noch staart aan, aan het hele verhaal. Feit is dat de arm en schouder van mijn vader in een verband zitten en ik nauwelijks de kans krijg om daar verder naar te kijken. Want het is inmiddels al even voor tienen en "De Fiets" moet gerepareerd. "Ik ben al langs de fietsenwinkel op het hoekje gepasseerd om naar de openingsuren te kijken," zeg ik "... gesloten vandaag. De andere fietsenwinkel is misschien wel open, ik kan wel even gaan kijken." Geroep, getier, gebrul... alsof het mijn schuld is dat de fietsenmaker vandaag zijn sluitingsdag heeft. Ik kan niet met onredelijke mensen om... ik zal hen niet afblaffen, maar ik leg uit dat ik vind dat haar reacties gisteren, zowel als vandaag toch wat buiten proportie zijn. "Geduldig reageren" dat lijkt het bij mijn moeder alleen nog maar erger te maken, denk ik soms, en ook vandaag houdt dat steek. Ik vertrek dus maar op zoek naar de openingsuren van een fietsenwinkel. Nummer twee is eveneens gesloten, nummer drie is open.
Ben blij haar dat te kunnen meedelen als ik weer bij hen thuis kom. De buurman staat al mee in de tuin naar de kapotte fiets te kijken en probeert mijn onderhand nog altijd hysterische moeder te kalmeren. "In dié fietsenwinkel wil ik niet gaan," schreeuwt ze "iederéén (god weet wie dat dan wel mag zijn?) zegt altijd dat die véél en véél te duur is." "Kijk," zeg ik rustig" ik ben bij drie fietsenwinkels gaan kijken, alleen de dérde is op maandag open, als je dat niet goed vindt, vrees ik dat je het verder alleen zal moeten oplossen, ik deed mijn best." "Euhm...." zegt de buurman " als IK er nu eens nieuwe banden op zou zetten en de fiets repareren?" "Prima, "zegt mijn moeder " ik zal jou het geld geven voor die banden en dan trekken wij onze plan hé, Eddy!" Ze vouwt haar armen en kijkt me aan als Napoleon die net een succesrijke slag heeft gevoerd. "Tja, ik kan die banden wel gaan halen, dat hoeft Eddy toch niet te doen?" zeg ik. "Ja, zo had ik het me ook voorgesteld eigenlijk," bloost Eddy, een beetje van zijn stuk door de "hoofdrol" die hij door mijn moeder plots krijgt toebedeeld.
Dus ik "mag" uiteindelijk, zij het met tegenzin, de banden gaan halen. " Misschien is Decathlon toch nog iets goedkoper, heb je daar al aan gedacht? " vraagt mijn ma ze als ik in mijn auto stap. Kijk, dat verdom ik dus hé... als die andere fietshandel misschien 5 euro duurder is dan Decathlon, so be it then... !
Fietsbanden gehaald, fietsbanden afgeleverd. Mijn moeder staat Eddy uitvoerig en uitbundig te bedanken als ik met het materiaal aankom. Ik vraag beleefd of ik nog wat kan doen en of ze nog wat nodig heeft. " Ik heb niks van jou nodig," zegt mijn moeder en kirt verder tegen Eddy.
Ik wil op zo'n moment wel eens bitter zijn. Ik ben geen supermens en geen superdochter, maar verdien zo'n dingen kéér op kéér op kéér toch niet echt. Vind ik.
De zon schijnt. En ik heb een paar uur vrij. Maar moet mij vanavond weer bij mijn ouders aandienen. Gras moet gemaaid en er moeten "nog wat dingen" gebeuren, zegt mijn vader op dwingende toon. Is het dan wreed en hard om van "terreur" te spreken? Waarom vragen ze me niet "gewoon" en "beleefd" om te helpen, zonder al dat geschreeuw? Ik help normaal gezien "graag" als men mij dat vriendelijk vraagt....
Het is vandaag de trouwdag van mijn ouders. Normaal koop ik dan een bloemetje. Vandaag vind ik het daar even "te warm" voor, denk ik...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten