Avondje op stap met Maïté, 15 juni

Het stond in de sterren geschreven; zo gauw Maïté weer thuis zou zijn uit Indonesië zouden we eens afspreken om bij te babbelen. En omdat ik vandaag nog geen examens te verbeteren had - morgen is dat andere koek!- leek dit een uitermate geschikte avond om af te spreken. Uiteraard "in 't Stad" want daar houden we allebei zo van. 

Zowel Maïté als ik rijden met de fiets naar Antwerpen, zonder te beseffen dat ons parcours quasi hetzelfde is: slimmere mensen waren gewoon gezellig samen gereden dus :-)

Maar goed... afspraak bij de trappen van het Museum voor Schone Kunsten. "Ik zag je al van ver zitten," lacht ze " Ja, je haar is wél flashy hé!" Het is erg lang geleden dat iemand mij nog flashy noemde, maar het gevoel is mij niet onaangenaam :-)

Bijkletsen op de trappen. Ik vind dat heel erg leuk. 

Samen op een terrasje pasta eten. Niet zo vaak gedaan met oudleerlingen van me, maar die keren dat ik dat deed heb ik er wel bijzonder mooie herinneringen aan. Dat is vanavond niet anders. 

We lopen daarna richting Sinksenfoor. "In zo'n rad ben ik nog nooit geweest," vertelt Maïté me. "Doen we dat dan vanavond?" vraag ik.

Ja hoor!

De Schelde oogt rustig en "eeuwig" oud. Schepen trekken lijnen die concentrisch uitdeinen.

 Het contrast met de kakofonie van muziek beneden en de rivier kan haast niet groter.

 De Waterpoort.

Voor mij onbegrijpelijk dat mensen dit fun kunnen vinden. Ik hou van een traag rad waarin je op je gemak de stad kan overschouwen. De kick " snelheid" en nog minder die van "overkop gaan" is mij totaal vreemd. Voor Maïté schijnt dat ook niet zo te hoeven. Maar we kijken gefascineerd naar snelle tuigen en luisteren met enige verwondering naar mensen die gillen van plezier. 

Wat is er in zo'n lunapark tegenwoordig zo te winnen? We checken het...

Onder andere Nijntjes... enkele hebben bijzonder vuile pootjes, stellen we vast.

Opvallend is dat de mensen die hier die machines staan te "voederen" er geen cent plezier in schijnen te hebben. Allemaal sombere en haast verveelde gezichten. Als ik op de kermis ben en iets doe, wil ik minstens "stralen" :-) al is het boven een stomme smoutebol! :-)

Kasseien en hoogehakte fuck-me bottekes. Ik kan me daar erg vrolijk in maken...

 Fietsen ophalen aan het museum en dan naar huis!

 Sinds 11 juni staan ze her en der in de stad; super dat daar werk van wordt gemaakt!

We rijden het MAS voorbij. Nog even afslaan en over het Eilandje rijden?
Ja!

Het MAS is open tot middernacht. Niet het museum, maar wel het buitenterras. Daar was ik nog niet. " Wel de moeite hoor!" zegt Maïté me. 

 Dus brengen we een blitzbezoek aan het MAS.

 Roltrappen brengen ons steeds hoger en hoger.

Het is druk op het dak. Erg druk. Mensen met fototoestellen en statieven en telescopen. "En dat allemaal op een doordeweekse woensdag..." denk ik bij mezelf. "Nou Nou!"

Thuis lees ik op facebook bij minstens vijf mensen iets over een maansverduistering en dat de sterrenwacht Urania een kijkavond organiseerde op het dakterras van het MAS. Kijk nù..., Maïté en ik liepen daar dus "stommelings" binnen. Ik voel me thuis wel een beetje onnozel moet ik zeggen als ik dat lees :-)

Maar dat de maan er een beetje apart bijstond, was me toch niet ontgaan, anders had ik deze foto zeker niet genomen. Ziehier een maansverduistering dus, gefotografeerd door iemand die zich van "nuldebotten" bewust is :-)

Voila, en nog eentje om het af te leren. 

Bedankt Maïté, het was een fantastisch leuke en gezellige avond. We doen dat nog!