Het is jammer dat ik jullie geen foto kan tonen van het gezicht van Frederik, toen ik hem gisteren, totaal onverwachts, bij de ingang van zijn werk ging afhalen. Hij stapte, geconcentreerd omdat hij de trein wilde halen, vlak naast mijn auto voorbij. "Hey Frederik, wil je niet met MIJ meerijden?" riep ik hem na. Als je je een cartoonfiguurtje kan voorstellen waarbij de ogen van verwondering uit hun kassen schieten, ja, dan héb je het beeld zo'n beetje beet...:-)
De vergadering op school was flink uitgelopen en met maar één pakje examens te verbeteren dacht ik dat er geen leukere manier om de zomer in te zetten was dan mijn lief verrassen met een bezoekje en de vraag om met mij een ijsje te gaan eten. Pil vijf uur stond ik te wachten bij de ingang.
Averbode is immers maar een paar kilometer uit de buurt en laten ze daar, in mijn ogen althans, nu eens het lekkerste ijs van de wereld hebben.
Wij dus naar de Likdreef...
"Ze staan er hoor, de kraampjes!" gil ik als een enthousiaste kleuter. Hij lacht.
Ik kom hier niet voor het eerst. Mijn hele kindertijd werd gekleurd door het bezoek aan de abdijen van Averbode en Tongerlo. Mijn vader scheen telkens te herleven als hij deze poort binnenwandelde. Ik vermoed dat hij ooit ernstig overwoog om hier zijn vaste stek van te maken. Tot hij mijn moeder tegenkwam.
Gingen we naar Averbode, dan hoorde daar een ijsje bij, werd het Tongerlo dan stond een pannenkoek in het Torenhof op het programma. En daar werd nooit van afgeweken.
Mijn vader heeft nooit een abonnement gehad op een krant of tijdschrift, maar ook nu, nu hij haast niks meer lezen kan, valt om de paar maanden een boekje over de abdij van Averbode in de brievenbus- waarbij mijn moeder eens verachtelijk gnuift "daar hédde die paters wéér"- en dat bladert hij door en léést waarempel ook nog over overleden paters, missieposten in verre landen enz.
Ik zit erbij en kijk ernaar. Met verwondering, dat spreekt.
Recht tegenover de abdij een bord.
Naast de kerk, het kerkhof...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten