"Schrijven doet ze wel, maar àfspreken?" las ik een paar dagen geleden op mijn facebookwall. Boodschapje van mijn vriend Patrick. Ik zag er meteen een paar spottende ogen en lachrimpels bij. Gelijk hàd hij wel, net als Evelyne trouwens, die ik gisteren zag, nadat ook dié afspraak véél te lang werd uitgesteld. En ik zit daarmee verveeld. Ik weet dat ik zelf nogal wat "eis" van mensen... en ik moet dan vaststellen dat ik er niet in slaag om mijn vrienden vaak genoeg te zien. Géén prettige vaststelling...
Maar met Evelyne kletste ik gisteren bij op café en door een miezerende regen, met Patrick at ik vanavond een funky fish potato en samen bekeken we "de eenzaamheid van de priemgetallen". Het boek ligt al een paar maanden op mijn nachtkastje naar me te lonken. Nu weet ik wel zeker dat ik het moet lezen.
Triest verhaal. Warrige chronologie. Over hoe wat je in je vroege jeugd meemaakt, tekenend kan zijn voor de rest van je leven. Over opvoeding. Over hoe hard en gemeen volwassenen kunnen zijn. Maar kinderen voor elkaar even goed. Over de moeilijkheid om écht contact te leggen met mensen. Met muziek die nazindert in mijn oren. Over de rottigheid in het leven. De strijd. Het "onvermogen".
En dan vaststellen dat de realiteit de fictie met een paar neuslengtes inhaalt als ik even rond me kijk. Zoveel verdriet, zoveel mensen die elkaar kwetsen. Vanavond loopt mijn hoofd om. Misschien duurt het wel even vooraleer ik in slaap sukkel.
Patrick," Yes sir, I can boogie" is Spààns zoals ik zei. En geen wonder dat ik Alba Rohrwacher herkende, ze zat ook in "Io sono l'amore. "
Ti amo, amico mio :-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten