1001 liefdes, 4 februari

Ik kreeg eerder deze week wat kaartjes in de brievenbus. Het bleken uitnodigingen te zijn voor de voorstelling van het nieuwe boek "1001 liefdes" dat sinds deze week in de boekhandel ligt. Met de hete adem van Valentijn in de nek, zeker geen toeval, die datum van verschijnen. 

En ik krijg, zo laat men mij weten, een gratis exemplaar, want mijn tekst werd daarin ook opgenomen. Hoera voor "gratis"! :-)

Ik ben zo arrogant om het wel fijn te vinden samen met Annelies Verbeke, Yves Petry, Anne Provoost, Bernard Dewulf, Ruth Lasters, David van Reybrouck, Thomas Siffer, Kelly Deriemaeker, Geertje De Ceuleneer, Geert Maeckelbergh, Liesa Van der Aa, Rodaan Al Galidi, Tom Naegels, Saskia De Coster, Oscar van den Boogaard, Steven Van Watermeulen, Ivo Victoria, Eva Mouton, Gerda Dendooven, Christophe Vekeman, Peter Verhelst en Brody Neuenschwander in één boekje te staan. Jawel. Die mensen hebben hun sporen toch wel verdiend. Al. Reeds. Terecht.

Maar bij de anderen, de onbekende mensen, staan ook heel mooie dingen te lezen, opvallend niét bij de laureaten, vind ik dan persoonlijk. Voorin vind je namelijk de 15 winnaars van de wedstrijd. Daarin, voor mij althans, toch twee teksten, waarbij ik me afvraag, waren dàt nu écht de béste van alle 1001 inzendingen? Maar bon :-) Ik heb dan àndere favorietjes, zat evenwel niet in de jury :-). En mijn grootmoeder zei altijd "Over smaak valt niet te twisten"; zij was een wijze vrouw.

"IK ben door!" kan ik dus nu op dezelfde verrukte toon kraaien als waarop ik gisteren een aantal mensen tekeer zag gaan op de VTM. Ik zapte voorbij Idool 2011 en kon het niet nalaten daar toch te blijven hangen tot het programma afgelopen was. 

"Tjonge tjonge, " zeg ik dan heel beleefd. 

Roeselare en een paar 100 would-be "sterren". Gelukkig kregen we ze niet allemààl te horen. Als we aan  iéts in dit land ten onder zullen gaan, dan zal het "een gebrek aan zelfkennis" zijn, veronderstel ik. Het fabeltje dat de Vlaming een underdog en àl te bescheiden is, moet maar eens de wereld uit. De Vlaming, althans zo bleek in Roeselare, is veeleer vol van zichzelf en dat omgekeerd evenredig met de hem door het lot toegesmeten talenten. Enfin, dat meen ik toch vast te stellen. 

Wàt een bende was daar bijeengespoeld zeg! Een énkeling kon zingen. Lees die zin nog eens! Opmerkelijk toch hé, terwijl het dan toch een zàngwedstrijd betreft! 

Ene Thierry Seghers, waar we naar eigen zeggen "nog veul van zouden horen"- hopelijk dan toch niet buiten de schutkring Eeklo- was de laatste om de audities af te sluiten. De blonde Joepie-hoofdredactrice, -Joepie, niet meteen een blad met een gewéldige reputatie, althans niet als je 15plus bent,-  sloeg spijkers met koppen toen ze na afloop van het "liedje" van Seghers zei dat het haar aan een "dronken cafézanger" deed denken, "waarbij zo'n dingen alleen maar een beetje leuk zijn als je zélf ook behoorlijk boven je theewater bent. "

Ik vond haar nog heel lovend. Maar meneer Seghers, zoon van Salim? vroeg ik me af, want van een soortgelijk talent blijk gevend, voelde zich beledigd en haalde meteen zijn getatoeëerde solsleutel boven en ging er ei zo na mee slaan. "Ik lééf voor de muziek!" schreeuwde hij dreigend. Hij brieste toen hij buiten kwam. Een klein jongetje dat niet tegen zijn verlies kon, zag ik er in. Zielig. Echt. Moeder en vader  - nee, toch niet de Salim- wachtten hem buiten op. In Amerika noemen ze dit soort mensen "white trash". Ik vind het geen mooi woord, maar ik kan niks beters of verheffenders bedenken. Jammer.

Er waren nog een paar andere deelnemers waarbij ik me spontaan afvroeg of "Neveneffecten" nu werkelijk overàl gaat toeslaan. Dàt wordt een beetje vervelend, jongens!
Lars wist niet of hij talent had en was daar dus "undercover": niemand wist dat hij zich had ingeschreven. Soms hoef je al geen noot te horen piepen om te weten, dit wordt niks. Maar goed, de "15 minutes of fame", ook al duren ze maar twee minuten, ik gùn ze iédereen! Dus ook de kerel die zich aankondigde als verkoper van héél dure meubels, of de jongeman die zich met een belachelijk Johnny-kapsel mààr mét één Gàlliàno-Shirt ààn (wel een paar keer té vaak herhaald, gééuw) als "extravagant" presenteerde. Ja, zélfkennis, of een totaal gebrek er aan, ik zéi het je al, hé?

Onder de douche zingen. Wàt is dààr mis mee? Waarom beperken die mensen zich daar niet toe? Twee héél filosofische vragen voor een doordeweekse woensdagavond. Ik ging er mee naar bed.

Maar ik voel me beter. En dàt is goed nieuws, vind ik zelf.