Noem eens één reeks van boekjes die bràver zijn dan Tiny? Als je met een kritisch oog las, kreeg je meteen een bloedhekel aan het kind; ze was een beetje té perfect, toch?
Ik heb mijn Tiny-boeken niet meer. Ergens vind ik dat jammer. Mijn moeder vroeg me jaren geleden of ik mijn kinderboeken niet wilde weggeven aan de kinderen van de poetsvrouw van haar nicht. Die had geen geld om cadeautjes te kopen. En ik deed dat omdat ik het zielig vond voor die kinderen. Vier grote dozen met boeken waren dat.
Ik hield er maar een paar bij.
En soms vind ik dat ik een stuk te véél van mijn herinneringen heb weggegeven. Dat vind ik dan weer egoïstisch ook hoor. Ik hoop dat die kinderen veel plezier hebben aan mijn boeken.
Vandaag schooldag.
Met een allergie-aanval die me wat loom maakt. Niezen en wéér en wéér en wéér...
Na school naar Hasselt. Ei zo na ben ik twee uur onderweg, want er is ter hoogte van Massenhoven een ongeluk gebeurd en de linkerrijstrook is versperd, hoor ik op de radio. Het is al een knoeiboel van nét voorbij de ring van Antwerpen. Ook in de tegenovergestelde richting staat een kijkfile, meldt Stubru me.
Zonderling verschijnsel. Toch? Vreemd dat mensen er tijd voor willen maken om nadrukkelijk te gapen naar het misfortune van anderen.
Als ik in Massenhoven passeer, na een dik uur zowat, is er van een ongeval niks te zien, zelfs geen spatje bloed op de weg. Dat had ik in ruil voor mijn uur aanschuiven toch wel willen zien! Just kidding...
Naar mijn vriend Stefan. Bijbabbelen en samen pizza eten. De pizza Salmone is veruit de beste die ik al ooit at. Stefan kent mijn bestelling inmiddels al uit het hoofd.
En dan naar mijn tovenaar. Ik voel me licht in mijn hoofd als ik daar aankom. Vaak is dat omdat ik blij ben hem te zien. Nu voel ik me eerder uitgeput van het niezen.
Niet zo'n gezellig gezelschap vanavond. Wil naar bed, wil slapen, wil me beter voelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten